III CSK 193/17

Sygn. akt III CSK 193/17 POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta K. przy uczestnictwie Gminy Miejskiej K., J.S., A.E.S., N.S., L.S., S.K., M.K., P.K., N.S., M.L., K.H.K., T.J., J.E.H., M.G., Prokuratora Prokuratury Regionalnej w K. i G. sp. z o.o. w K. o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 listopada 2017 r., na skutek skarg kasacyjnych wnioskodawcy oraz uczestnika postępowania Gminy Miejskiej K. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II Ca (…), 1. odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania; 2. obciąża wnioskodawcę i uczestnika Gminę Miejską K. kosztami postępowania kasacyjnego, pozostawiając szczegółowe wyliczenie, uwzględniające również wynagrodzenie kuratorów sądowych ustanowionych w sprawie, referendarzowi sądowemu w Sądzie Okręgowym w K.. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność 2 postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawca (Skarb Państwa) oraz jeden z uczestników postępowania - Gmina K. - wnieśli skargi kasacyjne. W obu skargach jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie ich do rozpoznania powołano tę samą wyłączną podstawę - oczywistą zasadność skargi. Ma ona dotyczyć nietrafnego, zdaniem skarżących, przyjęcia przez Sąd II instancji za Sądem I instancji, że Skarb Państwa nie był samoistnym posiadaczem całej nieruchomości. W szczególności uznano za nieprzekonujące przyjęcie, że Skarb Państwa nie zamanifestował wystarczająco wyraźnie, iż rozszerzył zakres swojego posiadania ponad swój udział w nieruchomości - na całą nieruchomość. Podkreślono, że w latach 80-tych Skarb Państwa dokonał gruntownego remontu nieruchomości, a o zgodę nie pytał pozostałych współwłaścicieli, nie oczekiwał też rozliczenia z nimi kosztów. Skarga nie jest jednak z powołanego powodu oczywiście uzasadniona. Choć oczywiście można polemizować z zajętym w tym względzie stanowiskiem Sądu meriti, to wyrażonego przezeń poglądu nie można uznać za oczywiście nieprawidłowe zastosowanie lub zinterpretowanie prawa. Co więcej, zagadnienie charakteru posiadania, ze względu na to, że posiadanie jest stanem faktycznym, to w istocie element ustalenia stanu faktycznego na podstawie dokonanej w konkretnej sprawie ocenie dowodów, co ociera się o granice dopuszczalności skargi kasacyjnej. Stwierdzić jednak trzeba, że w świetle argumentów przedstawionych zarówno w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, jak i w licznych odpowiedziach na skargi kasacyjne, jest jasne, że przyjęte przez Sąd II instancji stanowisko jest jednym z dopuszczalnych na tle tego stanu faktycznego. W skargach kasacyjnych wniesionych w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia obu skarg do rozpoznania. jw