III CSK 220/16

Sygn. akt III CSK 220/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku J. P. i X. P. przy uczestnictwie T. P. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 23 grudnia 2015 r., sygn. akt III Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawców kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w N. w sprawie o zasiedzenie oddalił apelację uczestnika od postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia 15 czerwca 2015 r. uwzględniającego wniosek. Uczestnik wniósł skargę kasacyjną, wskazując, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż zaniechano dopuszczenia dowodu z urzędu oraz dokonano błędnej wykładni prawa materialnego (art. 172 k.c.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie nawiązuje do przyczyn kasacyjnych wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., lecz stanowi powtórzenie i „wzmocnienie” uzasadnienia podstaw kasacyjnych, które na tym etapie postępowania nie są w ogóle przez Sąd Najwyższy badane. Wskazanie, że występuje „oczywistość błędnej wykładni” (art. 172 w związku z art. 336 k.c.) nie oznacza oczywistej zasadności skargi w znaczeniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Tu jest wymagana oczywistość prima facie, bez potrzeby podejmowania analizy prawniczej lub głębszych rozważań (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ., 21 września 2010 r., III UK 95/10, nie publ., z dnia 2 grudnia 2011 r, III SK 31/11, nie publ.). Twierdzenie skarżącego o oczywistej zasadności skargi nie spełnia zatem przyjętych w orzecznictwie Sądu Najwyższego kryteriów „oczywistości”. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39921 k.p.c. db