III CSK 231/17

Sygn. akt III CSK 231/17 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa Z. B. przeciwko S. P. i M. P. o ustalenie nieważności umowy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I ACa [...], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 r. Sąd Apelacyjny w [...] w sprawie o ustalenie nieważności umowy oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 29 lipca 2016 r. Powódka wniosła skargę kasacyjną, wskazując na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, dotyczącego oceny dowodów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Biegły, sporządzając opinię, nie jest w żaden sposób ograniczony w stawianiu wniosków oraz przyjmowania metody opiniowania; jego zadaniem jest wyjaśnienie zleconych mu przez sąd kwestii wymagających wiadomości specjalnych. Opinia biegłego, jak każdy dowód, podlega swobodnej ocenie sądu i jeżeli budzi wątpliwości, np. co do postawionych wniosków lub uzasadnienia albo zastosowanych metod badawczych lub założeń konstrukcyjnych, może być przedmiotem dodatkowych wyjaśnień lub przyczyną sporządzenia opinii dodatkowej (art. 285 i 286 k.p.c.). Ocena opinii biegłego - jej trafność, wszechstronność, rzetelność itd. - podobnie jak ocena innych dowodów nie podlega kontroli kasacyjnej, nie może być zatem podłożem skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 k.p.c.). Poza tym zagadnienie prawne uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi być zagadnieniem ściśle jurydycznym, dającym się przedstawić w sposób syntetyczny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń lub oceny dowodów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, „Izba Cywilna” 2009, nr 4, s. 48). Zagadnienia przedstawione przez skarżącą są pozorne, dotyczą bowiem konkretnego przypadku; skupiają się na ocenie konkretnych dowodów oraz dokonanych na jej podstawie ustaleń, co jest niedopuszczalne. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw l.n