III CSK 234/17

Sygn. akt III CSK 234/17 POSTANOWIENIE Dnia 8 stycznia 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa T. J. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej […] w K. o stwierdzenie nieistnienia uchwały ewentualnie o uchylenie uchwały, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 stycznia 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002 r., nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.). Dla skutecznego natomiast powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Na wstępie przypomnieć trzeba, że zakaz oparcia skargi na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub dowodów, określony w art. 3983 § 3 k.p.c., oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na wadliwość 3 wyroku sądu drugiej instancji polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie przeprowadzonej ocenie dowodów. Podniesienie zatem zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., nawet w powiązaniu z art. 382 k.p.c., nie może być skuteczne, a wskazanie we wniosku o przyjęcie skargi na stan faktyczny odmienny od ustalonego, nie może uzasadniać zasadności tego wniosku z uwagi na związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 in fine k.p.c.). Powołanie się na przesłankę określoną w punkcie pierwszym wymaga sformułowania zagadnienia prawnego a temu wymogowi skarżący nie podołał przedstawiając zagadnienie określone w punkcie trzecim bez sprecyzowania problemu, w sposób opisowy i nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.) czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi. Pozostałe zagadnienia nie są zagadnieniami prawnymi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżący nie wykazał bowiem, że mają one poważny, uniwersalny i istotny charakter, wywołują zasadnicze kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne i nie zostały dotychczas rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy, a ich rozstrzygnięcie jest konieczne zarówno dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, jak i przyczyni się do rozwoju judykatury. Sformułowane zagadnienie prawne powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, natomiast nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia, a do takiego rezultatu zmierza wniosek w tym zakresie. Argumenty skarżącego powołane w uzasadnieniu wniosku nie zawierają żadnych wywodów prawnych w odniesieniu do konkretnych przepisów prawa a wyłącznie stanowią polemikę ze stanowiskiem Sądu drugiej instancji oraz prezentację jego własnego poglądu w aspekcie odmiennego stanu faktycznego. Pomija on również, że zgodnie z dominującym poglądem dopuszczalne jest równoległe istnienie zarządu i zarządcy we wspólnocie a o kompetencjach zarządcy decyduje umowa zawarta ze wspólnotą. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego obowiązek zbierania głosów w trybie ich indywidualnego zbierania przez zarząd dotyczy tylko sytuacji, gdy wykonuje on 4 swoje obowiązki osobiście, bo stanowisko przeciwne prowadziłoby do podważenia sensu ustanowienia zarządcy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2009 r., V CSK 258/08, nie publ.). Nie ma też potrzeby wykładni art. 23 ust. 1 u.w.l., bo we wskazanym zakresie przepis ten nie budzi poważnych wątpliwości, a zatem wątpliwości kwalifikowanych, wynikających z rozbieżnej jego wykładni przez judykaturę i doktrynę. Nie ma bowiem sporu, że przepisy ustawy o własności lokali nie zawierają przepisu, który nakazywałby powiadomienie każdego właściciela na piśmie o terminie indywidualnego zbierania głosów a wskazany przez skarżącego art. 32 ust. 2 u.w.l. wprowadza taki obowiązek jedynie odnośnie do powiadomienia o terminie zebrania właścicieli. Wskazane judykaty nie dotyczą podniesionej wątpliwości. Z tych też przyczyn brak podstaw do stwierdzenia oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, przy czy wskazać trzeba, że powołanie się na tę przesłankę pozostaje w sprzeczności z innymi wcześniej powołanymi we wniosku (art. 398 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c,), zwłaszcza że oczywistość ta jest wywodzona z naruszenia przepisów prawa materialnego, których dotyczą wątpliwości skarżącego i co do których istnieje jego zdaniem, konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). aw jw