III CSK 294/14

WyrokIzba Cywilna2015-07-08

Skład orzekający: Krzysztof Pietrzykowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy w sprawie o zasiedzenie sąd jest zobowiązany z urzędu badać, czy ktoś inny niż wnioskodawca nie nabył własności nieruchomości przez zasiedzenie, nawet jeśli taka osoba nie została wskazana przez strony postępowania?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, uznając, że nie zachodziła żadna z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. W szczególności, zarzut dotyczący obowiązku sądu badania z urzędu zasiedzenia przez osoby nie wskazane przez strony został uznany za niezasadny w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2015 r., III CZP 112/14. Zgodnie z tą uchwałą, sąd bada spełnienie przesłanek zasiedzenia wyłącznie wobec podmiotów wskazanych przez wnioskodawcę lub uczestnika postępowania.
Stan faktyczny
Wnioskodawca złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie oddalającego jego wniosek o zasiedzenie. Jako podstawę przyjęcia skargi do rozpoznania wskazał jej oczywistą zasadność, zarzucając sądowi, że nie zbadał z urzędu, czy ktoś inny niż wnioskodawca nie nabył nieruchomości przez zasiedzenie. Sąd Najwyższy uznał, że osoba, na którą wskazywano w skardze kasacyjnej, nie była wcześniej przez nikogo wskazywana w postępowaniu.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądził od wnioskodawcy na rzecz uczestnika S. W. kwotę 1800 zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt III CSK 294/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku J. K. przy uczestnictwie M. K. i S. W. o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II Ca 1307/13, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika S. W. kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołano się na oczywistą jej zasadność. Miała ona wynikać stąd, że Sąd z urzędu nie badał, czy ktoś inny niż wnioskodawca nie nabył własności nieruchomości, której dotyczyła sprawa, przez zasiedzenie. W ocenie skarżącego w sprawie o zasiedzenie sąd jest bowiem związany jedynie przedmiotem postępowania. Zarzut ten w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2015 r., III CZP 112/14, nie jest trafny, bo jednoznacznie przyjęto w niej, że sąd bada spełnienie się przesłanek zasiedzenia nie wobec wszystkich, lecz wyłącznie wskazanych podmiotów, przy czym wskazania może dokonać wnioskodawca lub uczestnik postępowania. W tej sprawie osoba, którą wskazuje się w skardze kasacyjnej, nie była wcześniej przez nikogo wskazywana. Skarga nie jest zatem oczywiście uzasadniona i nie ma podstaw do przyjęcia jej do rozpoznania. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. l.n

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3989 § 1 KPC§ 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 19.07.2026. · PDF źródłowy