III CSK 324/14

Sygn. akt III CSK 324/14 POSTANOWIENIE Dnia 16 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku K. S. przy uczestnictwie R. Z., A. Z., K. Ż., G. B., M. S. i A. Ż. o dział spadku i podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 stycznia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE 2 Postanowieniem z dnia 23 października 2013 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację wnioskodawczyni od postanowienia z dnia 23 stycznia 2013 r. Sądu Rejonowego w M. w sprawie o dział spadku i podział majątku wspólnego. Na postanowienie Sądu Okręgowego wnioskodawczyni wniosła skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność ze względu na kwalifikowane naruszenie art. 381 i 386 § 4 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącej, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinna ona w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty wykazujące, iż rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżąca wykaże, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., lub z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ.). Taka sytuacja, wbrew twierdzeniom skarżącej, w niniejszej sprawie nie występuje. W postanowieniu z dnia 20 kwietnia 1999 r., III CKN 218/98 (nie publ.) Sąd Najwyższy przyjął, że dopuszczalne jest przyznanie rzeczy wspólnej lub jej części na współwłasność kilku dotychczasowym współwłaścicielom, a ponadto oczywiste jest, że nie było podstaw do zastosowania art. 368 § 4 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). 3