III CSK 327/15

Sygn. akt III CSK 327/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku M. K. i S. K. przy uczestnictwie A. T. , M. T. i A. T.1 o zasiedzenie służebności, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt III Ca 166/15, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wniosek uczestników o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 16 grudnia 2014 r. w ten sposób, że wniosek o zasiedzenie służebności oddalił. Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżących, że skarga jest oczywiście uzasadniona, to powinni oni w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić wskazujące na to argumenty. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący wykażą, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia bardziej szczegółowej analizy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ.). Twierdzenie skarżących o oczywistej zasadności skargi nie spełnia przyjętych w orzecznictwie Sądu Najwyższego kryteriów „oczywistości”. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania dominuje zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. Skarżący ograniczyli się w istocie do kwestionowania ustaleń i oceny dowodów, co jest w postępowaniu kasacyjnym - zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. - niedopuszczalne. Należy przy tym pamiętać, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 1999 r., mającej moc zasady prawnej, III CZP 59/98 (OSNC 1999, nr 7-8, poz. 124), sąd drugiej instancji może zmienić ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania wyroku sądu pierwszej instancji bez przeprowadzenia postępowania dowodowego uzasadniającego odmienne ustalenia. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). 3 Nie odstąpiono od zasady wyrażonej w art. 520 § 1 k.p.c., gdyż zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek o odrzucenie skargi kasacyjnej okazał się bezzasadny, a innego nie zgłoszono.