III CSK 333/17

Sygn. akt III CSK 333/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 kwietnia 2018 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa A. B. przeciwko J. B. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 kwietnia 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt III Ca …/17, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w sprawie o zapłatę zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 16 grudnia 2016 r. Pozwany wniósł skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga – jej uzasadnienie – jest przesycona sformułowaniami emocjonalnymi, które w ogóle nie powinny być użyte (np. „zupełne zignorowanie”, „zdumiewająco niezgodny”, „wręcz niewiarygodny”), ale przede wszystkim nie dodają mocy postawionym zarzutom oraz użytym argumentom. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych oraz wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno być zwięzłe, rzeczowe, jasne i emocjonalnie neutralne. Liczne, podnoszone ponad potrzebę zarzuty oraz rozwlekłe rozważania i argumenty, powtarzane i akcentowane w różnych miejscach uzasadnienia, z reguły odbierają skardze kasacyjnej siłę przekonywania i osłabiają jej procesową skuteczność (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2013 r., III CSK 311/13, OSNC 2014, nr 7 - 8, poz. 83). Niezależnie od tego skarżący zakwestionował ustalenia Sądu drugiej instancji oraz jego oceny dowodów, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne (3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.). Poza tym, wytykając „zdumiewającą niezgodność z prawem” zaskarżonego wyroku, skarżący lansuje oczywiście błędną tezę, że umowa pożyczki jest umową realną, gdy tymczasem w polskim prawie obligacyjnym od wielu dziesięcioleci jest umową konsensualną, o czym świadczy choćby treść art. 720 k.c.(„dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości”). Nie wykazano zatem wskazanej w skardze przyczyny kasacyjnej, jak też podniesiono zarzuty, które trzeba ocenić jako bezskuteczne, a przez swą formę – niedopuszczalne. 3 Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). aj