III CSK 340/15

Sygn. akt III CSK 340/15 POSTANOWIENIE Dnia 21 stycznia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa Z. W. przeciwko Gminie S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 stycznia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany wniósł skargę kasacyjną, uważając, że jest ona oczywiście uzasadniona, choć brak przekonującego wywodu zawartego w skardze kasacyjnej idącego w tym kierunku. Skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Zgodzić się trzeba, że na tle stanu faktycznego tej sprawy, zwłaszcza w świetle dorobku 2 orzeczniczego dotyczącego art. 6471 § 2 k.p.c., może budzić wątpliwości, czy inwestor wyraził w sposób dorozumiany zgodę na wykonanie prac przez podwykonawcę, jeśli przyjąć, że dla wyrażenia zgody powinien mieć świadomość co do tego, kim jest podwykonawca, oraz co do treści zawartej z nim umowy. O ile raczej nie powinno budzić wątpliwości, że miał świadomość co do osoby podwykonawcy, o tyle nie jest w pełni jasne, czy znał treść umowy między wykonawcą a podwykonawcą. Tym niemniej w tym zakresie można by co najwyżej czynić rozważania w ramach rozpatrywania zarzutu kasacyjnego. Niewątpliwie przyjęcie konkretnego stanowiska przez Sąd meriti mieści się w kanonach sztuki prawniczej, zatem nie doszło do oczywiście nieprawidłowego zinterpretowania czy zastosowania prawa. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. l.n