III CSK 425/15

Sygn. akt III CSK 425/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku E. R. przy uczestnictwie J. M., W. W., M. M., K. M. i E. C. o ustanowienie służebności drogi koniecznej, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lutego 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika W. W. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r. – w sprawie o ustanowienie drogi koniecznej – Sąd Okręgowy w K. zmienił częściowo zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w W. z dnia 28 listopada 2014 r. Uczestnik W. W. wniósł skargę kasacyjną, wskazując na występujące w sprawie „zagadnienie dotyczące kosztów przeprowadzenia drogi koniecznej”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarżący wskazując jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, powinien sformułować to zagadnienie, przytoczyć argumenty prowadzące do niejednolitych wniosków oraz uzasadnić jego istotny charakter. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że zagadnienie prawne jest istotne, gdy ma znaczenie 2 dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia podobnych spraw. Pojęcie istotności oznacza jego doniosłość, która wyraża się rangą zawierającego się w nim problemu prawnego oraz jego znaczeniem wykraczającym poza potrzeby rozstrzygnięcia jednostkowej sprawy (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2002 r., II CK 12/02, nie publ., z dnia 10 grudnia 2003 r., V CZ 123/03, nie publ., z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04, nie publ., z dnia 13 stycznia 2007 r., III CSK 180/07, nie publ., z dnia 23 marca 2012 r., I CSK 496/11, nie publ., z dnia 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, nie publ.). Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi odbiega od istoty przyczyn kasacyjnych. Skarżący nie przedstawił zagadnienia prawnego i nie uzasadnił go w sposób wskazujący na jego istotę. Powołał się na bliżej nieokreślone „koszty przeprowadzenia drogi koniecznej”, co w świetle art. 145 k.c., w którym mowa o wynagrodzeniu, jest dalece niewystarczające (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Ponadto teza, że sąd „usankcjonował bezprawne działanie jednego z uczestników” nie mieści się w przyczynach kasacyjnych, określonych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. i jest gołosłowna. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). db [l.n]