III CSK 432/15

WyrokIzba Cywilna2016-02-25

Skład orzekający: Antoni Górski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga kasacyjna może zostać przyjęta do rozpoznania z powodu oczywistej zasadności, gdy zarzuty dotyczą oceny dowodów i naruszenia prawa materialnego, które nie są oczywiste?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jeśli nie wykazano jej oczywistej zasadności. Oczywista zasadność nie może opierać się na polemice z oceną dowodów przez sąd drugiej instancji ani na zarzutach naruszenia prawa materialnego, które nie są oczywiste. W przypadku braku przekonujących dowodów na świadomość osoby trzeciej o działaniu dłużnika ze szkodą dla wierzyciela, zarzut naruszenia art. 527 § 1 k.c. nie może być uznany za oczywisty.
Stan faktyczny
Powództwo dotyczyło zapłaty. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, domagając się jej przyjęcia do rozpoznania z powodu oczywistej zasadności. Zarzuty dotyczyły m.in. nieprzeprowadzenia dowodu z odpisów z KRS oraz naruszenia art. 527 § 1 k.c. Sąd Najwyższy uznał, że zarzuty te nie spełniają kryteriów oczywistej zasadności.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt III CSK 432/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Antoni Górski w sprawie z powództwa B. […] sp. z o.o. w W. przeciwko D. […] spółka komandytowo-akcyjna w K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 26 czerwca 2015 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE Skarżący uzasadnił wniosek o przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania jej oczywistą zasadnością. W pierwszym rzędzie nie można podzielić jego zarzutu o oczywistym uchybieniu procesowym, polegającym na nieprzeprowadzeniu dowodu z odpisów z KRS, zgłoszonego we wniosku z dnia 5 lutego 2014 r. Skarżący pomija bowiem stwierdzenie Sądu, który przyjął, że z faktu, iż D. W. reprezentowała wskazane przez skarżącego spółki nie wynika, że miała ona szczegółową wiedzę o sytuacji majątkowej dłużnika, czy też o jego świadomości działania z pokrzywdzeniem wierzyciela. Odmienne stanowisko w tej kwestii skarżącego stanowi polemikę z oceną Sądu, przy czym, wbrew jego przekonaniu, nie ma ono waloru oczywistej słuszności. Konsekwencją zaś tej oceny było uznanie przez Sąd, że nie ma 2 przekonujących dowodów na to, że osoba trzecia nabywająca od dłużnika samochody wiedziała, że działał on ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela, ani na to, że przy dołożeniu należytej staranności mogła się o tym dowiedzieć. Z tej przyczyny nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego o oczywistym naruszeniu przez Sąd prawa materialnego - art. 527 § 1 k.c. Dlatego też, z braku oczywistej zasadności skargi, odmówiono przyjęcia do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 527 § 1 KCart. 3989 § 2 KPC§ 1§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 22.07.2026. · PDF źródłowy