III CZ 100/06

Sygn. akt III CZ 100/06 POSTANOWIENIE Dnia 24 stycznia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Antoni Górski SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku W. P. przy uczestnictwie D. P., N. P. i A. S. o stwierdzenie nabycia spadku, po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 stycznia 2007 r., zażalenia L. L. na postanowienie Sądu Okręgowego w L. z dnia 6 września 2006 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2006 r. Sąd Okręgowy w L. odrzucił zażalenie L. L. na postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia 9 listopada 2005 r., mocą którego Sąd ten nie dopuścił skarżącej do udziału w sprawie w charakterze uczestniczki. Odrzucenie nastąpiło z powodu nieuiszczenia w terminie należnej opłaty. Postanowienie z dnia 14 czerwca 2006 r. L. L. zaskarżyła skargą kasacyjną, którą Sąd Okręgowy w L. – orzeczeniem z dnia 6 września 2006 r. – odrzucił jako niedopuszczalną. Na postanowienie to L. L. wniosła zażalenie, w którym zakwestionowała stanowisko Sądu Okręgowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W postępowaniu nieprocesowym skarga kasacyjna przysługuje – zgodnie z art. 5191 § 1 k.p.c. – od postanowień sądu drugiej instancji co do istoty sprawy oraz od postanowień w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie, w sprawach z zakresu prawa osobowego, rzeczowego i spadkowego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 14 czerwca 2006 r., wydane wprawdzie w sprawie o stwierdzenie nabycia spadku, a więc w sprawie, w której skarga kasacyjna generalnie jest dopuszczalna, dotyczy jednak odrzucenia zażalenie skarżącej z powodu nieuiszczenia w terminie należnej opłaty. Nie jest to więc – jak trafnie zauważył Sąd drugiej instancji – orzeczenie co do istoty sprawy, lecz orzeczenie formalne, wydane w następstwie nieusunięcia wytkniętego braku pisma. Rzecz jasna, orzeczenie to nie jest także orzeczeniem w przedmiocie odrzucenia wniosku lub umorzenia postępowania. Z tych względów zażalenie nie może być uznane za uzasadnione, co nakazuje orzec, jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). jc