III CZ 23/14

Sygn. akt III CZ 23/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący) SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca) SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa K. M. przeciwko D. L. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 czerwca 2014 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 22 stycznia 2014 r., oddala zażalenie. 2 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 22 stycznia 2014 r. odrzucił skargę pozwanego D. L. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 października 2011 r. Podkreślił, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r., a więc po upływie dwuletniego terminu biegnącego od dnia uprawomocnienia się wyroku (art. 4246 § 1 k.p.c.), tj. od dnia 14 października 2011 r. Pozwany wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego, zarzucając naruszenie art. 4246 § 1 k.p.c. Wskazał, że wyrok Sądu Okręgowego w K. został wydany dnia 14 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym, zaś pozwany otrzymał odpis tego wyroku dopiero w dniu 28 grudnia 2011 r. i od tego dnia powinien być liczony termin dwuletni do wniesienia skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4246 § 1 k.p.c., skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Od zaskarżonego wyroku Sądu drugiej instancji nie przysługiwał zwyczajny środek zaskarżenia, zatem uprawomocnił się on w chwili wydania, czyli dnia 14 października 2011 r. Lege non distinguente dotyczy to również wyroku wydanego w postępowaniu uproszczonym po rozpoznaniu przez Sąd apelacji na posiedzeniu niejawnym (art. 50510 § 2 k.p.c.). Skarga pozwanego została wniesiona dnia 27 grudnia 2013 r., a więc po upływie dwóch lat od uprawomocnienia się wyroku. Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 39814 w związku z art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c.).