III CZ 23/17

PostanowienieIzba Cywilna2017-07-26

Skład orzekający: Jacek Gudowski, Roman Trzaskowski, Bogusław Dobrowolski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy niewłaściwe pouczenie strony co do terminu wniesienia środka zaskarżenia ma wpływ na bieg i upływ tego terminu, a tym samym na dopuszczalność środka odwoławczego?
Ratio decidendi
Niewłaściwe pouczenie strony co do terminu wniesienia środka zaskarżenia nie ma znaczenia dla biegu i upływu tego terminu. Czynność procesowa dokonana po upływie ustawowego terminu jest bezskuteczna. Strona, która działała w zaufaniu do wadliwego pouczenia, może żądać przywrócenia terminu, jeśli wykaże usprawiedliwioną przyczynę jego niedochowania.
Stan faktyczny
Wnioskodawca złożył środek odwoławczy od postanowienia o odrzuceniu wniosku o ustanowienie służebności drogi koniecznej. Sąd Okręgowy zakwalifikował ten środek jako zażalenie i odrzucił go jako spóźniony, uznając, że został złożony po upływie tygodniowego terminu od doręczenia postanowienia. Wnioskodawca twierdził, że działał zgodnie z pouczeniem Sądu Rejonowego, które było wadliwe.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy oddalił zażalenie wnioskodawcy, aprobując stanowisko Sądu Okręgowego co do spóźnionego charakteru środka odwoławczego.

Pełny tekst orzeczenia

Sygn. akt III CZ 23/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 lipca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski (przewodniczący) SSN Roman Trzaskowski SSA Bogusław Dobrowolski (sprawozdawca) w sprawie z wniosku J. M. przy uczestnictwie Z. M., M. S. i A. S. o ustanowienie służebności drogi koniecznej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 lipca 2017 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w N. z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt III Cz […], oddala zażalenie. 2 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r. odrzucił zażalenie wnioskodawcy J. M. na postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z dnia 9 lutego 2017 r. o odrzuceniu wniosku o ustanowienie służebności drogi koniecznej. Sąd Okręgowy wyjaśnił, iż przedmiotowy wniosek został odrzucony przez Sąd Rejonowy na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., uznając, że sprawa o to samo roszczenie została już prawomocnie osądzona. Postanowienie to nie jest orzeczeniem co do istoty sprawy w rozumieniu art. 518 k.p.c. i nie przysługuje od niego apelacja. Podlega ono natomiast zaskarżeniu zażaleniem, jako postanowienie kończące postępowanie w sprawie - stosownie do art. 394 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. O rodzaju i dopuszczalności środka odwoławczego decyduje przedmiot rozstrzygnięcia i dlatego wniesiony przez wnioskodawcę środek odwoławczy podlega rozpoznaniu jako zażalenie, mimo że skarżący nazwał go apelacją. Zgodnie z art. 394 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. termin do wniesienia zażalenia jest tygodniowy od doręczenia postanowienia, a gdy strona nie zażądała w terminie przepisanym doręczenia postanowienia zapadłego na rozprawie - od ogłoszenia postanowienia. Termin do wniesienia zażalenia jest terminem ustawowym, który nie może zostać skrócony ani wydłużony. W dniu 13 lutego 2017 r. wnioskodawca zażądał doręczenia mu orzeczenia wraz z uzasadnieniem, które mu doręczono w dniu 2 marca 2017 r. Termin do wniesienia zażalenia upłynął więc dnia 9 marca 2017 r. Środek odwoławczy nazwany apelacją, zawarty w piśmie z dnia 14 marca 2017 r., wnioskodawca złożył w dniu 15 marca 2017 r. Dlatego Sąd Okręgowy odrzucił ten środek odwoławczy, który należy potraktować jako zażalenie, na podstawie art. 373 w zw. z art. 370 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego wniósł wnioskodawca zarzucając naruszenie art. 327 k.p.c. przez uznanie środka odwoławczego za spóźniony i jego odrzucenie, podczas gdy środek ten został złożony w terminie, zgodnie z pouczeniem Sądu Rejonowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 3 Sąd Okręgowy odrzucił wywiedziony przez wnioskodawcę środek odwoławczy od postanowienia Sądu Rejonowego uznając, że w istocie jest nim zażalenie, a nie apelacja. W konsekwencji wnioskodawca uchybił terminowi do zaskarżenia orzeczenia Sądu Rejonowego ponieważ nie dochował tygodniowego terminu, o którym stanowi art. 394 § 2 k.p.c. W orzecznictwie przyjęte zostało stanowisko, według którego niewłaściwe pouczenie co do terminu, w jakim strona powinna wnieść środek zaskarżenia, nie ma znaczenia dla biegu i upływu tego terminu. Czynność dokonana po upływie terminu jest bezskuteczna. Strona, która działała w zaufaniu do udzielonego jej wadliwego pouczenia może natomiast żądać przywrócenia jej uchybionego terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2014 r., niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2014 r., III CZ 20/14, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 września 2011 r., I UZ 23/11, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2004 r., V CZ 79/04, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2003 r., V CZ 16/03, niepubl. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1997 r., III CKN 389/97, niepubl.). Jest to przeważające stanowisko w judykaturze, które akcentuje ustawowy charakter terminu do dokonania czynności procesowej. Termin ten nie ulega przedłużeniu, natomiast strona może złożyć wniosek o jego przywrócenie, powołując się na usprawiedliwioną przyczynę jego niedochowania w postaci działania w zaufaniu do udzielonego jej pouczenia. Sąd Najwyższy zaaprobował stanowisko Sądu Okręgowego, który trafnie zakwalifikował wywiedziony przez wnioskodawcę środek odwoławczy jako zażalenie i w konsekwencji tego przyjął tygodniowy termin do zaskarżenia postanowienia Sądu Rejonowego. Wnioskodawca wniósł zażalenie po upływie tego terminu, co skutkować powinno jego odrzuceniem. Stanowisko Sądu Okręgowego miało oparcie w art. 373 w zw. z art. 370 i 397 § 2 k.p.c. Dlatego Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie art. 39814 § 3 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. aw aj

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 199 § 1 pkt 2 KPCart. 13 § 2 KPCart. 518 KPCart. 394 § 1art. 394 § 2art. 373art. 370art. 397 § 2 KPCart. 327 KPCart. 394 § 2 KPCart. 39814 § 3art. 3941 § 3 KPC

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 23.07.2026. · PDF źródłowy