III CZ 48/24

III CZ 48/24 POSTANOWIENIE 10 czerwca 2024 r. Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 10 czerwca 2024 r. w Warszawie zażalenia K. M. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 1 czerwca 2023 r., VII AGa 411/21 (VII WSC 12/23), w sprawie z powództwa Bank spółki akcyjnej w W. przeciwko K. M. o zapłatę, uchyla zaskarżone postanowienie, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego sądowi, który wyda orzeczenie kończące postępowanie w sprawie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 1 czerwca 2023 r., Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. skargę kasacyjną pozwanej K. M. wniesioną od prawomocnego wyroku tego Sądu z 30 czerwca 2022 r. ze względu na nieusunięcie braku tej skargi i niedołączenie przez pozwaną odpisu jej pisma z 10 lutego 2023 r. zawierającego uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. W zażaleniu na to postanowienie pozwana wnioskodawczyni wniosła o jego uchylenie, zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie art. 3986 § 2 w związku z art. 3984 § 1-3 k.p.c. przez odrzucenie skargi kasacyjnej, mimo że zawierała ona III CZ 48/24 2 uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi, a skarżąca uzupełniła jej rzekome braki z szacunku dla Sądu Apelacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kognicja sądu drugiej instancji, dokonującego wstępnej oceny skargi kasacyjnej obejmuje ocenę, czy skarga kasacyjna została wniesiona od orzeczenia podlegającego zaskarżeniu skargą kasacyjną, przez osobę legitymowaną do jej złożenia, w sprawie, w której skarga jest dopuszczalna z uwagi na jej przedmiot i wartość zaskarżenia, z zachowaniem warunków wskazanych w art. 871 k.p.c., w ustawowym terminie oraz czy skarga spełnia wymogi konstrukcyjne i formalne, a także, czy została należycie opłacona. W zależności do wyniku tej wstępnej oceny sąd drugiej instancji albo odrzuca skargę kasacyjną a limine albo wzywa skarżącego do uzupełnienia, poprawienia lub opłacenia skargi. Stosownie do art. 3984 § 2 k.p.c., skarga powinna zawierać wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie. We wniosku tym skarżący powinien przedstawić przyczynę kasacyjną, przewidzianą w art. 3989 § 1 k.p.c., uzasadniającą postulat przyjęcia skargi do rozpoznania przez Sąd Najwyższy oraz argumenty jurydyczne służące podbudowaniu tezy skarżącego o istnieniu tej przyczyny. Wystarczy przy tym powołanie się na jedną ze wskazanych w przytoczonym przepisie przyczyn. W skardze kasacyjnej wniesionej osobiście przez pozwaną, wykonującą zawód radcy prawnego (art. 871 § 2 k.p.c.), K. M. w petitum skargi powołała się na przyczyny kasacyjne przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1,2 i 4 k.p.c. (k. 256 akt). Uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej ze względu na oczywistą zasadność skargi wynikającą z naruszenia przytoczonych w tej części wniosku przepisów prawa materialnego i procesowego (k.258 i k. 264 akt). Natomiast istotnie, pozwana nie zawarła w treści skargi wniosku o przyjęcie skargi uzasadnienia odnoszącego się do pozostałych przywołanych przyczyn kasacyjnych, to jest istotnego zagadnienia prawnego i potrzeby wykładni przepisów prawnych (art. 3981 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 k.p.c.), co spowodowało wezwanie pozwanej do usunięcia braków skargi w zakresie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Pozwana została także wezwana do III CZ 48/24 3 przedłożenia jednego dodatkowego odpisu skargi kasacyjnej. W wykonaniu tego zarządzenia, pozwana przedłożyła ten odpis, a ponadto trzy egzemplarze pisma datowanego 10 lutego 2023 r. zawierającego uzasadnienie podstaw kasacyjnych objętych art. 3989 § 1 pkt 1,2 i 4 k.p.c. (k. 293 i nast.). Następnie została wezwana o przedłożenie jeszcze jednego egzemplarza tego pisma, czego nie uczyniła i co stało się przyczyną odrzucenia skargi kasacyjnej. Pozwana istotnie nie przedłożyła brakującego egzemplarza pisma datowanego 10 lutego 2023 r. zawierającego uzasadnienie podstaw kasacyjnych objętych art. 3989 § 1 pkt 1,2 i 4 k.p.c. (k. 293 i nast.). Jednakże, jak to już wyżej wskazano, skarga kasacyjna od początku zawierała wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej ze względu na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz uzasadnienie tego wniosku, a zatem w tym zakresie skarga była kompletna. Nie można zatem przyjąć, że skarga zawierała brak formalny, o którym mowa w art. 3984 § 2 k.p.c., polegający na braku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi w zakresie tej przyczyny kasacyjnej. Zupełnie inną rzeczą jest natomiast to, czy wywód ten jest prawidłowo skonstruowany, faktycznie świadczy o istnieniu przytoczonej przyczyny kasacyjnej oraz czy przekonuje o potrzebie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Tego rodzaju ocena jest zarezerwowana wyłącznie dla Sądu Najwyższego w ramach przedsądu. Odrzucenie skargi kasacyjnej ze względu na nieuzupełnienie braku formalnego w zakresie uzasadnienia przyczyn kasacyjnych objętych art. 3989 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.c. było zatem nieprawidłowe, albowiem wskazany brak ma ten tylko skutek, że zawęża zakres przedsądu jedynie do przyczyny kasacyjnej zawartej od początku we wniosku o przyjęcie skargi (oczywista zasadność). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeknie sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie. [SOP] [ms] III CZ 48/24 4