III CZ 52/56

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej w Krakowie przeciwko1)Marii W.2)Bolesławowi Cz. o 293.000 zł, po rozpoznaniu zażalenia powódki na postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 9 grudnia 1955 r. zaskarżone postanowienie z dnia 9 grudnia 1955 r., którym Sąd zawiesił postępowanie w sprawie, uchylił i oddalił zażalenie w pozostałej części.Uzasadnienie faktyczneZażalenie powódki na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 9 grudnia 1955 r., którym Sąd zawiesił postępowanie jest zasadne. Z akt sprawy wynika, że pozwana Maria W. przyznała się do przywłaszczenia kwoty ponad dwieście tysięcy złotych, przeciwko zaś pozwanemu Bolesławowi Cz. postępowanie karne nie toczy się. W tych warunkach brak było podstaw do zawieszenia postępowania z mocy art. 191 pkt 4 k.p.c., ustalenie bowiem w drodze karnej czynu pozwanej nie wywrze wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z tych względów należało zaskarżone postanowienie uchylić z mocy art. 394 § 3 i art. 384 k.p.c.Natomiast nieuzasadnione jest zażalenie powódki na postanowienie tegoż Sądu z tej samej daty w przedmiocie zabezpieczenia powództwa.Strona powodowa domagała się zabezpieczenia swego roszczenia na nieruchomości, która według jej twierdzeń stanowi majątek wspólny pozwanego Bolesława Cz. i jego żony. Sąd oddalił wniosek ze względu na to, że w księdze wieczystej jako właściciel tej nieruchomości wpisana jest tylko żona pozwanego. Strona powodowa nie twierdzi, by pozwany Bolesław Cz. w jakimkolwiek stopniu współdziałał z pozwaną Marią W., a jedynie zarzuca mu brak nadzoru nad Marią W., czyli nienależyte wykonywanie obowiązków wynikających z umowy o pracę. Odpowiedzialność jego jest więc odpowiedzialnością opartą o przepis art. 239 k.z.Zarobki małżonka nie stanowią dorobku w rozumieniu art. 21 § 1 k.r., nie są zatem majątkiem objętym wspólnością ustawową. Nawet ci, którzy tego poglądu nie podzielają, uznają, że prawo do wynagrodzenia za pracę nie wchodzi do wspólności majątkowej. Skoro prawo do wynagrodzenia jest majątkiem osobistym, tym więcej stosunek pracy małżonka należy traktować jako prawo osobiste, jako majątek nie objęty wspólnością ustawową. Z powyższego wynika, że wszelkie wierzytelności pracodawcy małżonka, wynikające ze stosunku pracy są wierzytelnościami dotyczącymi majątku tego małżonka nie objętego wspólnością ustawową.Konsekwencją tego jest możność żądania wierzyciela zaspokojenia tej wierzytelności tylko z osobistego majątku dłużnika oraz z jego uposażenia i innych dochodów osiąganych osobiście przez dłużnika (art. 23 § 2 k.r.), a niemożność żądania zaspokojenia z majątku wspólnego.Skoro wierzytelność powódki jest roszczeniem ze stosunku pracy, dotyczy majątku pozwanego Bolesława Cz. nie objętego wspólnością ustawową, powódka nie może żądać zaspokojenia jej z majątku objętego wspólnością ustawową, a tym samym nie może żądać zabezpieczenia roszczenia na tym majątku. Z tych względów zaskarżone postanowienie choć błędnie uzasadnione w swym ostatecznym wyniku odpowiada prawu i dlatego zażalenie z mocy art. 394 § 3 i art. 383 k.p.c. ulega oddaleniu.