III CZP 9/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Ignatowicz. Sędziowie: S. Gross, B. Łubkowski (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Anny W. przeciwko Michałowi R., Janowi Józefowi P. i Państwowemu Zakładowi Ubezpieczeń o odszkodowanie, po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy postanowieniem z dnia 30 grudnia 1970 r. dla rozstrzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c.:"Czy wynagrodzenie biegłego z zakresu medycyny sądowej za opinię wydaną po zbadaniu osoby żyjącej i zapoznaniu się z dokumentacją lekarską i aktami rentowymi powinno być określone według stawki przewidzianej w § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12.VII.1956 r. w sprawie taryfy wynagrodzenia za czynności biegłych z zakresu medycyny sądowej w postępowaniu przed sądami powszechnymi (Dz. U. Nr 33, poz. 155), czy też - stosownie do § 5 tego rozporządzenia - przy uwzględnieniu stawek określonych w § 1 pkt 4 i 6 rozporządzenia?"udzielił następującej odpowiedzi:Biegłemu z zakresu medycyny sądowej, który wydał opinię po zbadaniu osoby żyjącej oraz po zapoznaniu się z dokumentacją lekarską i aktami rentowymi, przysługuje wynagrodzenie na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 lipca 1956 r. w sprawie wynagrodzenia biegłych z zakresu medycyny sądowej w postępowaniu przed sądami powszechnymi (Dz. U. Nr 33, poz. 155). Uzasadnienie faktyczneZa sporządzenie opinii przez biegłego lekarza neurologa, wydanej po zbadaniu stanu zdrowia strony oraz po zapoznaniu się z aktami sprawy, a zwłaszcza z opinią biegłego lekarza chirurga-ortopedy oraz z dokumentacją lekarską i aktami rentowymi, Sąd Powiatowy przyznał biegłemu wynagrodzenie w wysokości 300 zł, w tym stawkę przewidzianą w § 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 12.VII.1956 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności biegłych z zakresu medycyny sądowej w postępowaniu przed sądami powszechnymi - ze 100% zwyżką, przewidzianą w § 4 tego rozporządzenia.Sąd Wojewódzki, rozpoznając zażalenie biegłego na powyższe postanowienie, na podstawie art. 391 k.p.c. przekazał Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne wymienione w sentencji uchwały.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 lipca 1956 r. w sprawie taryfy wynagrodzenia za czynności biegłych z zakresu medycyny sądowej w postępowaniu przed sądami powszechnymi (Dz. U. Nr 33, poz. 155) przewiduje wynagrodzenie biegłych z tej specjalności za konkretne, szczegółowo w rozporządzeniu tym w § 1 określone czynności. Jeśli chodzi o czynność nie przewidzianą w tym rozporządzeniu, to ma zastosowanie przepis § 5 rozporządzenia, w myśl którego wynagrodzenie biegłego z zakresu medycyny sądowej powinno być ustalone według zasad ogólnych przewidzianych w § 3 rozporządzenia, odwołującym się do art. 10 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445) - przy uwzględnieniu stawek ustalonych dla podobnych czynności.Opinia biegłego lekarza wydana na podstawie zbadania osoby żyjącej oraz po zapoznaniu się z dokumentacją lekarską (historią choroby) i aktami rentowymi jest jedną (łączną) czynnością, dla której nie przewidziano w omawianym rozporządzeniu konkretnego wynagrodzenia. Czynność ta bowiem nie podpada pod przepis § 1 pkt 4 rozporządzenia, który określa wynagrodzenie lekarza za zbadanie osoby żyjącej celem stwierdzenia uszkodzeń ciała i ich zakwalifikowania. Nie podpada ona również pod przepis § 1 pkt 6 rozporządzenia przewidującego wynagrodzenie biegłego lekarza za wydanie opinii wyłącznie na podstawie akt sprawy. Rozporządzenie nie przewiduje również kumulacji wynagrodzeń za czynności podobne.Stosownie do § 5 rozporządzenia, przy ustaleniu wysokości wynagrodzenia za wydanie przez biegłego lekarza na podstawie zbadania osoby żyjącej oraz po zapoznaniu się z aktami sprawy należy jednak mieć na uwadze stawki przewidziane w § 1 pod pkt 4 i 6, gdyż czynności w tych przepisach przewidziane są podobne do czynności, jaką jest wydanie opinii na podstawie zbadania stanu zdrowia osoby i akt sprawy. Wynagrodzenie zatem za wydanie takiej opinii musi być wyższe od wynagrodzenia przewidzianego za jedną z czynności określonych w § 1 pod pkt 4 lub 6, nie może jednak przekraczać sumy tych wynagrodzeń, chyba że chodzi o możliwość podwyższenia wynagrodzenia w wypadku przewidzianym w § 4 rozporządzenia.Z tych względów Sąd Najwyższy z mocy art. 391 k.p.c. udzielił odpowiedzi jak w sentencji uchwały.