III K 488/60

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia H. Kempisty (sprawozdawca). Sędziowie: Z. Kubec, M. Derkacz. Prokurator: M. Warmanowa.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Ryszarda D. oskarżonego z art. 35 k.k. (wyrok łączny), po rozpoznaniu założonej przez oskarżonego rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 27 lutego 1960 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 2 i 3, 388 k.p.k.zaskarżony wyrok uchylił; na zasadzie art. 31-35 k.k., biorąc za podstawę wszystkie prawomocnie orzeczone kary objęte wyrokiem Sądu Powiatowego w Częstochowie z dnia 5.XI.1958 r. oraz kary objęte wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 25.VIII.1959 r. a dotyczące skazań za dwa pierwsze z przypisanych tym wyrokiem czynów, orzekł nową karę łączną pozbawienia wolności w rozmiarze 2 lat i 6 miesięcy więzienia, zaliczając na jej poczet okres tymczasowego aresztowania i odbywanej kary od dnia 30 grudnia 1959 r.; odmówił objęcia wyrokiem łącznym skazania za trzeci z czynów (z art. 38 m.k.k. na jeden rok więzienia) osądzonych prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie (...).Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 27.II.1960 r. Sąd Wojewódzki w Olsztynie odmówił wydania wyroku łącznego - "wobec braku ustawowych przesłanek" - w stosunku do Ryszarda D. skazanego prawomocnymi wyrokami:1)Sądu Powiatowego w Częstochowie z dnia 5.XI.1958 r. za trzy różne przestępstwa (art. 264, art. 257 i 262 k.k.) łącznie na 1 rok i 6 miesięcy więzienia i2)Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 25.VIII.1959 r. również za trzy przestępstwa (art. 257 k.k., art. 38 m.k.k. i art. 38 m.k.k.), łącznie na 2 lata i 6 miesięcy więzienia.Odmowę wydania wyroku łącznego Sąd Wojewódzki w Olsztynie uzasadnił, jak następuje: "Ze względu na to, że trzeci czyn, za który został skazany Ryszard D. wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie (z dnia 25.VIII.1959 r.) został popełniony po wydaniu wyroku przez Sąd Powiatowy w Częstochowie, Sąd odmówił wydania wyroku łącznego. Rozdzielenie poszczególnych kar i wydanie wyroku łącznego za czyny popełnione przed wydaniem wyroku przez Sąd Powiatowy w Częstochowie nie byłoby korzystne dla skazanego Ryszarda D., wobec czego sąd zaniechał wydania i w tej części wyroku łącznego".Od powyższego wyroku założył rewizję obrońca oskarżonego, wnosząc o uchylenie tego wyroku w całości i wydanie wyroku łącznego zgodnie z przepisami art. 31 i 35 k.k.Autor rewizji podnosi zarzut obrazy właśnie art. 31 i 35 k.k. wobec odmowy wydania wyroku łącznego, pomimo że dwa czyny, o których mowa w wyroku Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 25.VIII.1959 r., zostały popełnione przed wydaniem pierwszego z tych wyroków, tj. przed wydaniem wyroku przez Sąd Powiatowy w Częstochowie.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny:Rewizja obrońcy oskarżonego jest słuszna.Okoliczność, że jedno z kilku skazań objętych wspólnym prawomocnym wyrokiem dotyczy czynu popełnionego już po wydaniu przez sąd pierwszej instancji pierwszego z podlegających połączeniu wyroków prawomocnych - nie może stanowić podstawy do odmowy wydania wyroku łącznego w stosunku do wszystkich innych skazań, jeżeli tylko każde z nich dotyczy czynów popełnionych przed wydaniem pierwszego z podlegających połączeniu wyroków. Nie może również uzasadniać odmowy wydania wyroku łącznego wzgląd na to, że rozdzielenie dotychczasowych poszczególnych kar łącznych i wydanie wyroku łącznego nie byłoby korzystne dla oskarżonego. Wydanie bowiem wyroku łącznego jest obowiązkiem sądu w tych wszystkich wypadkach, w których zachodzą warunki określone w art. 35 k.k. Granice nowej kary łącznej w wyroku łącznym - dolną i górną - oraz zasady jej wymierzania określają wskazania zawarte w art. 31 k.k. Przepis ten nie uzależnia możliwości wydania kary łącznej wyłącznie od tego, czy jest to korzystne dla skazanego.Mając to wszystko na względzie oraz przyjmując za podstawę ustalenia Sądu Wojewódzkiego, że wyrokiem łącznym mogłyby być w danym wypadku objęte wszystkie prawomocne (poszczególne) skazania Ryszarda D. z wyjątkiem jednego (pkt III wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 25.VIII.1959 r.), kierując się nadto przesłankami art. 31 i 35 k.k., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji swego wyroku.