III KRN 53/74

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Paluch (sprawozdawca). Sędziowie: dr K. Mioduski, J. Gaj.Prokurator Prokuratury Generalnej: dr F. Prusak.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Sylwestra R. co do wydania wyroku łącznego z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na korzyść skazanego od wyroku łącznego Sądu Powiatowego w Radziejowie z dnia 18 marca 1970 r. 1) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że biorąc za podstawę kary orzeczone w prawomocnych wyrokach Sądu Powiatowego: a) w Elblągu z dnia 16 listopada 1968 r. i b) w Radziejowie z dnia 9 grudnia 1968 r. wymierzył Sylwestrowi R. łączną karę 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 5.000 zł grzywny, którą na wypadek nieuiszczenia w terminie zamienił na zastępczą karę pozbawienia wolności, przyjmując jeden dzień tej kary za równoważny 50 zł grzywny;2) początek odbywania kary pozbawienia wolności ustalił na dzień 19 sierpnia 1968 r. (...).Uzasadnienie faktyczneSąd Powiatowy w Radziejowie wyrokiem łącznym z dnia 18 marca 1970 r. na podstawie art. 66, 67 § 1 i art. 70 § 1 k.k. wymierzył skazanemu Sylwestrowi R. karę łączną 10 lat pozbawienia wolności i 7.000 zł grzywny po połączeniu kar wymierzonych prawomocnymi wyrokami:a) Sądu Powiatowego w Elblągu z dnia 16 listopada 1968 r. 3 lat więzienia i 2.000 zł grzywny za przestępstwo określone z art. 257 § 1 w związku z art. 60 § 1 k.k. z 1932 r., popełnione w dniu 7 czerwca 1968 r., i b) Sądu Powiatowego w Radziejowie z dnia 9 grudnia 1968 r. 7 lat i 6 miesięcy więzienia oraz 5.000 zł grzywny za przestępstwo określone z art. 257 § 1 w związku z art. 60 § 1 k.k. z 1932 r., popełnione w dniu 19 lipca 1968 r.Powyższy wyrok łączny nie został zaskarżony, wobec czego uprawomocnił się z dniem 11 kwietnia 1970 r.Od tego wyroku wniósł rewizję nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości.Rewizja zaskarżonemu wyrokowi zarzuca obrazę prawa materialnego wskutek wymierzenia Sylwestrowi R. na podstawie art. 66, 67 § 1 i art. 70 § 1 k.k. kary łącznej 10 lat pozbawienia wolności obok grzywny w wysokości 7.000 zł, mimo że stosownie do art. 31 § 2 k.k. z 1932 r., który powinien być stosowany zgodnie z art. 2 § 1 k.k. z 1969 r., należało orzec karę łączną pozbawienia wolności nie przekraczającą 7 lat i 6 miesięcy.Podnosząc ten zarzut, rewizja w konkluzji wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku łącznego przez stosowne obniżenie kary łącznej pozbawienia wolności.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja jest zasadna.Orzekając pod rządem kodeksu karnego z 1969 r. karę łączną na podstawie kar wymierzonych prawomocnymi wyrokami za przestępstwa określone w kodeksie karnym z 1932 r., należało rozważyć na podstawie zasady wyrażonej w art. 2 § 1 k.k. z 1969 r., która z ustaw jest względniejsza dla oskarżonego, skoro się zwróci uwagę, że przepis art. 31 § 2 k.k. z 1932 r. inaczej niż przepis art. 67 § 1 k.k. z 1969 r. reguluje górną granicę wymiaru kary łącznej.Przepis art. 31 § 2 k.k. z 1932 r. zabraniał przy wymiarze kary łącznej przekroczenia więcej niż o połowę najwyższego ustawowego wymiaru za przestępstwo zagrożone karą najsurowszą, podczas gdy art. 67 § 1 k.k. z 1969 r. takiego ograniczenia nie zawiera i w myśl tego przepisu sąd może - orzekając karę łączną - orzec nawet górną granicę danego rodzaju kary, byleby tylko nie stanowiła ona przekroczenia sumy kar wymierzonych.W tych warunkach art. 67 § 1 k.k. z 1969 r. jest surowszy od art. 31 § 2 k.k. z 1932 r. A zatem w sprawie niniejszej należało - zgodnie z art. 2 § 1 k.k. - orzec karę łączną na podstawie ustawy względniejszej dla oskarżonego, tj. kodeksu karnego z 1932 r.