III PR 78/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia S. Rejman (sprawozdawca). Sędziowie: W. Glabisz, W. Formański.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Zygmunta T. i innych przeciwko Przedsiębiorstwu Montażowemu w P. o wypłacenie nagród jubileuszowych, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Kielcach-Ośrodek w Radomiu z dnia 22 czerwca 1965 r.,uchylił zaskarżony wyrok i zmienił wyrok Sądu Powiatowego w Kozienicach z dnia 6.II.1965 r. w ten sposób, że powództwo oddalił.Uzasadnienie faktycznePowodowie byli pracownikami samodzielnego Oddziału Wykonawstwa Inwestycji Zakładów Chemicznych w P. Zarządzeniem z dnia 4.III.1959 r. zostało utworzone Państwowe Przedsiębiorstwo Montażowe w P. i wymieniony Oddział został włączony do tego Przedsiębiorstwa. W związku z tym pracownicy Oddziału zostali przekazani z dniem 1.IV.1959 r. do dyspozycji nowego Przedsiębiorstwa na dotychczasowych warunkach pracy i płacy.Według przepisów układu zbiorowego pracy dla przemysłu chemicznego pracownikom, którzy przepracowali 25, 35 i 40 lat w jednym zakładzie pracy lub w jednym zawodzie, przysługują tzw. nagrody jubileuszowe. Powodowie, powołując się na zapewnione im przy przekazaniu zachowanie dotychczasowych warunków pracy i płacy, żądali wypłacenia im tych nagród.Sąd Powiatowy w Kozienicach uwzględnił powództwo, powołując się na art. 6 ust. 1 ustawy o układach zbiorowych pracy, art. 476 k.z. oraz art. 35 rozp. o umowie o pracę pracowników umysłowych. Postanowienia bowiem zbiorowego układu pracy wchodzą w skład umowy o pracę, umowy zaś zawarte z powodami w tej części nie tylko nie zostały rozwiązane, ale przeciwnie, zapewnione zostało zachowanie ich praw. Pozwane Przedsiębiorstwo odpowiada więc za zobowiązania swego poprzednika, a okoliczność, że jest ono związane postanowieniami układu zbiorowego pracy pracowników budowlanych, które tego rodzaju nagród nie przewidują, nie ma istotnego znaczenia.Sąd Wojewódzki oddalił rewizję, stwierdzając jednocześnie, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest częściowo błędne, ale rozstrzygnięcie w ostatecznym wyniku odpowiada prawu. Roszczenie powodów jest uzasadnione w świetle art. 35 układu zbiorowego pracy dla przemysłu chemicznego, skoro przepracowali oni wymagany okres w tym samym zawodzie i są nadal członkami Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Chemicznego.Minister Sprawiedliwości, na skutek podania strony pozwanej, złożył rewizję nadzwyczajną i wniósł o uchylenie wyroków obu sądów i oddalenie powództwa. Rewizja nadzwyczajna oparta jest na zarzucie rażącego naruszenia art. 387 k.p.c., art. 476 k.z., art. 35 rozp. o umowie o pracę pracowników umysłowych oraz art. 35 układu zbiorowego pracy dla przemysłu chemicznego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Stanowisko sądów obu instancji jest błędne. W sprawie jest bezsporne, że w pozwanym Przedsiębiorstwie stosuje się układ zbiorowy pracy w budownictwie. Układ ten został rozciągnięty na to Przedsiębiorstwo z mocy protokołu dodatkowego Nr 9 z dnia 27.VI.1959 r. do układu zbiorowego pracy dla przemysłu chemicznego z dnia 15.XI.1957 r. w sprawie zmiany wykazu przedsiębiorstw, w których stosuje się układ zbiorowy pracy w budownictwie. Miało to miejsce już po przekazaniu powodów do nowego przedsiębiorstwa. Powodowie w chwili pokazywania nie mieli jeszcze uprawnień do nagród jubileuszowych.Zapewnienie pracownikom dotychczasowych warunków pracy i płacy nie może być tłumaczone w ten sposób, że obejmuje ono również uprawnienia, które uzyskaliby w przyszłości, gdyby były do nich stosowane te przepisy obowiązujące w dacie przekazania. Układ zbiorowy pracy jest z mocy prawa integralną częścią umowy o pracę. Objęcie pracowników działaniem innego układu zbiorowego pracy należy uważać za ogólne wypowiedzenie im dotychczasowych warunków uregulowanych w poprzednio obowiązującym układzie. Powodowie wiedzieli o wprowadzeniu nowego układu, a zatem są związani jego postanowieniami i nie mogą skutecznie wysuwać roszczeń opartych na poprzednio obowiązującym układzie. Dla oceny roszczeń powodów nie ma znaczenia, że są oni członkami Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Chemicznego, skoro poddał on swych członków, pracujących w pozwanym Przedsiębiorstwie, przepisom układu zbiorowego pracy w budownictwie i skoro tylko przepisy tego układu rozstrzygają o żądaniach powodów. Nie może być takiej sytuacji, żeby do tych samych pracowników stosowały się jednocześnie przepisy dwóch układów zbiorowych pracy.Z tych względów i na mocy art. 422 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.