III PRN 3/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN W. Masewicz.Sędziowie SN: W. Glabisz (spr.), Z. Stypułkowska.Protokolant: K. Kowalska.SentencjaSąd Najwyższy - Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 7 marca 1973 r. sprawy z powództwa Zakładów Mięsnych w L. przeciwko Henrykowi G. o odszkodowanie na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego DK III Pc 760/72 od wyroku zaocznego Sądu Powiatowego w L. z dnia 14 lutego 1968 r. sygn. akt I C 41/68zaskarżony wyrok Sądu Powiatowego w L. uchyla i przekazuje sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach z rewizji nadzwyczajnej.Uzasadnienie faktyczneW pozwie wniesionym do Sądu Powiatowego w L. w dniu 8 stycznia 1968 r., Zakłady Mięsne w L. powołując się na załączone wezwania płatnicze, żądały zasądzenia od pozwanego kwoty 41.167,73 zł z odsetkami.Strona powodowa twierdziła, że pozwany był zatrudniony u niej na stanowisku materialnie odpowiedzialnego magazyniera i w wyniku zaniedbań ze strony pozwanego, powstał niedobór w wysokości dochodzonej pozwem.Sąd Powiatowy w L. wyrokiem zaocznym z dnia 14 lutego 1968 r., sygn. I C 41/68 (k. 28) uwzględnił powództwo i zasądził od pozwanego Henryka G. na rzecz Zakładów Mięsnych kwotę 41.167,73 zł z 8% od dnia 8 listopada 1966 r. oraz koszty procesu w kwocie 1.124 zł.Wyżej wskazany wyrok uprawomocnił się w sądzie I instancji.Od tego wyroku Prokurator Generalny PRL założył rewizję nadzwyczajną. Zarzucił rażące naruszenie prawa, a w szczególności: art. art. 3 § 2, 233 § 1, 316 § 1, 369 pkt 5 oraz 339 § 1 i 2 kpc, a nadto naruszenie interesu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i na podstawie art. 422 § 2 kpc wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz o przekazanie sprawy temuż Sądowi Powiatowemu do ponownego rozpoznania.Prokurator Generalny zarzuca, że powyższy prawomocny wyrok zaoczny, nastręcza istotne zastrzeżenie, co do zasadności prawnej zawartego w nim rozstrzygnięcia.Sąd Powiatowy w L. przy rozpoznawaniu sprawy nie wyjaśnił bowiem wszystkich istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.Z uzasadnienia zaś postanowienia o umorzeniu dochodzenia karnego przeciwko Henrykowi G. wynika, że zebrany materiał dowodowy nie dostarczył podstaw do wniesienia aktu oskarżenia.Naruszeniem prawa jest także to, że Sąd Powiatowy w L. wyznaczając w dniu 6 lutego 1968 r. rozprawę (k. 25) na dzień 14 lutego 1968 r. - nie przesłał pozwanemu odpisu pozwu, ani nie powiadomił go o terminie rozprawy.Nie wdając się w ocenę merytoryczną dochodzonego roszczenia, ze względu na omówione powyżej naruszenie prawa w postępowaniu przed sądami powszechnymi, a w szczególności, gdy prawomocny wyrok zaoczny Sądu Powiatowego, obciążający obowiązkiem zapłaty znacznej sumy pieniężnej na rzecz powodowych Zakładów przez pozwanego, którego jedynym źródłem utrzymania jest praca najemna, stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok narusza także interes Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej związany z prawidłową ochroną interesów ludzi, czerpiących środki utrzymania z pracy najemnej.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Prokurator Generalny słusznie zarzuca, że pozwany nie został zawiadomiony o rozprawie z dnia 14 II 1968 r. oraz nie doręczono mu odpisu pozwu. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia pozwanemu zawiadomienia, nawet zastępczego, o tej rozprawie, a jest tylko dowód zawiadomienia powodowych Zakładów (k. 26). Niedoręczony zaś pozwanemu odpis pozwu znajduje się w kopercie doszytej do aktu Sądu Powiatowego. Na tej kopercie znajduje się ponadto adnotacja Sądu Powiatowego, że ponownie wysłano pozwanemu zawiadomienie o rozprawie dnia 12 II 1968 r., a więc na dwa dni przed jej terminem, przy czym brak jest również dowodu doręczenia tego zawiadomienia pozwanemu.Przeprowadzenie rozprawy i wydanie wyroku zaocznego, pomimo niezawiadomienia pozwanego, stanowi istotne uchybienie procesowe w rozumieniu art. 368 pkt 5 kpc, uzasadniające uwzględnienie rewizji nadzwyczajnej, zarzucającej także słusznie naruszenie interesu PRL oraz uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Powiatowemu do ponownego rozpoznania na podstawie art. 388 § 1 kpc.