III RN 128/99

Postanowienie z dnia 3 lutego 2000 r. III RN 128/99 Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu skargi na podstawie art. 19 pkt 3a ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), wydane po opublikowaniu przez Prezesa Trybunału Konstytucyjnego obwieszczenia z dnia 14 listopada 1997 r. (Dz.U. Nr 144, poz. 971) w sprawie utraty mocy obowiązującej art. 8 ustawy z dnia 21 lipca 1995 r. o zmianie ustaw o Urzędzie Ministra Spraw Wew-nętrznych, o Policji, o Urzędzie Ochrony Państwa, o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 515), rażąco narusza konstytucyj-nie gwarantowane prawo do sądu (art. 45 Konstytucji RP). Przewodniczący: SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Andrzej Wasilewski (sprawozdawca), Andrzej Wróbel. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2000 r. sprawy ze skargi Andrzeja W. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1997 r. [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie od pos-tanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 1999 r. [...] p o s t a n o w i ł: u c h y l i ć zaskarżone postanowienie. U z a s a d n i e n i e Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 lutego 1999 r. [...] odrzucił skargę Andrzeja W. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1997 r. [...] w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o 2 Urzędzie Ochrony Państwa (Dz.U. Nr 30, poz. 180 ze zm. – powoływanej nadal jako: ustawa o UOP). W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 19 pkt 3a ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm. – powoływanej nadal jako: ustawa o NSA) nie jest on właściwy w sprawach zwolnienia ze służby funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa, gdy wymagał tego ważny interes służby. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego pismem z dnia 8 marca 1999 r. [...] wniósł rewizję nadzwyczajną od powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 1999 r. [...], zarzucając rażące na-ruszenie art. 16 ust. 1 pkt 1, art. 20, art. 21 i art. 27 ust. 2 ustawy o NSA oraz art. 2 i art. 45 w związku z art. 188 pkt 1 i art. 190 Konstytucji RP, a w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej pod-niesiono w szczególności, iż wydając powyższe postanowienie Naczelny Sąd Admi-nistracyjny nie wziął pod uwagę, że Trybunał Konstytucyjny orzeczeniem z dnia 8 kwietnia 1997 r. (K. 14/96) stwierdził niezgodność tego przepisu, który wprowadzony został w życie art. 8 ustawy z dnia 21 lipca 1995 r. o zmianie ustaw o Urzędzie Minis-tra Spraw Wewnętrznych, o Policji, o Urzędzie Ochrony Państwa, o Straży Granicz-nej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 104, poz. 515) z Konstytucją Rzeczypos-politej Polskiej i to pomimo, że Prezes Trybunału Konstytucyjnego obwieszczeniem z dnia 14 listopada 1997 r. ogłosił utratę mocy obowiązującej tego przepisu (Dz.U. Nr 144, poz. 971). Tym samym zaskarżone postanowienie Naczelnego Sądu Adminis-tracyjnego pozbawiło skarżącego konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu, co stanowi naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Prezes Trybunału Konstytucyjnego obwieszczeniem z dnia 14 listopada 1997 r. (Dz.U. Nr 144, poz. 971) ogłosił utratę mocy obowiązującej art. 8 ustawy z dnia 21 lipca 1995 r. o zmianie ustaw o Urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych, o Policji, o Urzędzie Ochrony Państwa, o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U Nr 104, poz. 515), a tym samym także utratę obowiązywania wprowadzonego tym przepisem z dniem 12 października 1995 r. wyłączenia właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach „zwolnienia ze służby funkcjonariuszy Urzędu 3 Ochrony Państwa, gdy wymaga tego ważny interes służby” (art. 19 pkt 3a ustawy o NSA). W tej sytuacji trafny okazał się zarzut rewizji nadzwyczajnej, wedle którego zaskarżone postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane zostało z rażącym naruszeniem konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu (art. 45 Kons-tytucji RP), tym bardziej, że Sąd ten oparł swoje rozstrzygnięcie na nie obowiązują-cym już w chwili orzekania art. 19 pkt 3a ustawy o NSA. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 236 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483) oraz art. 39313 § 1 KPC w związku art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospo-litej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępo-wania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.) orzekł jak w sentencji. ========================================