III RN 36/99

Wyrok z dnia 6 sierpnia 1999 r. III RN 36/99 Zarzut rewizji nadzwyczajnej od wyroku Naczelnego Sądu Administra-cyjnego dotyczący tylko rażącego naruszenia przepisów postępowania nie upoważnia Sądu Najwyższego do oceny zgodności zaskarżonego wyroku z prawem materialnym (art. 39311 KPC w związku z art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. Nr 43, poz. 189 ze zm.). Przewodniczący: SSN Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie: SN Andrzej Wasilewski, NSA Bogusław Gruszczyński. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 1999 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Dzielnicy W.-M. na decyzję Burmistrza Dzielnicy Gminy W.-M. z dnia 23 grudnia 1993 r. [...] w przedmiocie odmowy nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego, na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Adminis-tracyjnego [...] od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 1998 r. [...] o d d a l i ł rewizję nadzwyczajną. U z a s a d n i e n i e Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego Dzielnicy W.-M. na decyzję Burmistrza Dzielnicy Gminy W.-M. z dnia 23 grudnia 1993 r. w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki budynku mieszkal-nego, wniósł rewizję nadzwyczajną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 1998 r. [...]. Zaskarżonym wyrokiem uchylono decy-zję Burmistrza, odmawiającą wydania decyzji o przymusowej rozbiórce domu miesz- 2 kalnego wybudowanego przez Andrzeja S. przy ul. P. w W. W rewizji nadzwyczajnej zarzucono temu wyrokowi rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 116 § 1 oraz art. 77 KPA i wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy NSA w Warszawie do po-nownego rozpoznania. Zdaniem wnoszącego rewizję nadzwyczajną, te przepisy zostały naruszone ustaleniem przez NSA, iż budynek mieszkalny został zbudowany na terenie, na któ-rym plan zagospodarowania przestrzennego wykluczał budownictwo mieszkaniowe. Zawarto w rewizji nadzwyczajnej także rozważania dotyczące interpretacji art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), który to przepis jest materialnoprawną podstawą orzeczenia o przymu-sowej rozbiórce obiektu budowlanego. Nie postawiono w tym zakresie zarzutu rażą-cego naruszenia prawa lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna nie jest uzasadniona. Sąd Najwyższy rozpoznaje rewizje nadzwyczajne od orzeczeń NSA stosując odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu kasacyjnym (art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego... – Dz.U. Nr 43, poz., 189 ze zm.). Wynika stąd, iż w postępowaniu z rewizji nadzwy-czajnej ma zastosowanie art. 39311 KPC. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nie-ważność postępowania. Granice kasacji wyznaczają – między innymi – podstawy kasacyjne, a więc przepisy, których naruszenie zarzuca wnoszący kasację. Przes-łanką wniesienia rewizji nadzwyczajnej od orzeczenia NSA jest rażące naruszenie prawa lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej (art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Od-powiednie stosowanie art. 39311 KPC do postępowania z rewizji nadzwyczajnej oznacza zatem, iż Sąd Najwyższy ocenia zaskarżony wyrok tylko w odniesieniu do tych przepisów, których zastosowanie lub pominięcie – zdaniem wnoszącego rewizję nadzwyczajną – jest rażącym naruszeniem prawa lub interesu Rzeczypospolitej Pols-kiej. Innego rodzaju naruszenie prawa nie może bowiem uzasadniać wzruszenia wy-roku NSA. Dla niniejszej sprawy oznacza to, iż Sąd Najwyższy jest uprawniony jedy-nie do rozpoznawania zarzutów rażącego naruszenia przepisów postępowania. 3 Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu przed NSA mają zastosowanie w zakresie określonym w art. 59 ustawy o NSA. Przepis art. 16 § 1 KPA nie jest tam wymieniony, stąd zarzut jego naruszenia jest niezrozumiały i oczywiście nie może być uwzględniony. Powołane w rewizji nadzwyczajnej przepisy art. 7 i art. 77 mają odpowiednie zastosowanie w postępowaniu przed NSA. Nie są one jednak podstawą do uwzględniania zarzutu bezpodstawnego ustalenia w zas-karżonym wyroku, iż plan zagospodarowania przestrzennego wykluczał budownictwo mieszkaniowe na spornym terenie. Wnoszący rewizję nadzwyczajną stawia ten za-rzut traktując plan zagospodarowania przestrzennego jako zdarzenie faktyczne, któ-rego zaistnienie wymaga przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego, zgodnie z art. 7 i art. 77 KPA. Nie jest to pogląd trafny. Plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem lokalnym (miejscowym), a w postępowaniu dowodowym nie ustala się prawa, ale fakty. Sporna budowa została rozpoczęta w 1989 r. Obo-wiązywał wówczas art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przes-trzennym (jednolity tekst: Dz.U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.), z którego wynika, iż uchwałę rady narodowej o planie miejscowym ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz zamieszcza się na tablicy w siedzibie terenowego organu adminis-tracji państwowej odpowiedniego stopnia. Charakter miejscowego planu zagospoda-rowania przestrzennego jeszcze wyraźniej określiła ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.). Stanowi ona w art. 7, iż ten plan jest przepisem gminnym. Bezzasadność zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 KPA wynika także stąd, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 maja 1991 r. [...] do-tyczącego tej samej nieruchomości, NSA stwierdził, iż „bezsporne jest, że teren, na którym wzniesione zostały przedmiotowe obiekty, położony jest w otulinie rezerwatu „L.K.” i w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego W. przeznaczony jest pod uprawy rolniczo-polowe, bez prawa zabudowy....”. Z tych względów, na podstawie art. 39312 KPC w związku z art. 10 ustawy o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego.... orzeczono jak w sentencji. ========================================