III SW 133/03

Izba Cywilna2003-07-07

Skład orzekający: Teresa Flemming-Kulesza

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy osoba pozbawiona praw publicznych, odbywająca karę pozbawienia wolności, ma prawo udziału w referendum?
Ratio decidendi
Osoby pozbawione praw publicznych nie mają prawa udziału w referendum, zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o referendum ogólnokrajowym. Okres pozbawienia praw publicznych, orzeczony jako środek karny, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, co oznacza, że środek ten nadal obowiązuje i uniemożliwia udział w referendum.
Stan faktyczny
Radosław N., odbywający karę pozbawienia wolności i pozbawiony praw publicznych na okres dwóch lat od 1994 r., złożył protest przeciwko ważności referendum, domagając się jego powtórzenia z powodu pominięcia go na liście osób uprawnionych do głosowania. Sąd Najwyższy rozpoznał protest, biorąc pod uwagę przepisy dotyczące referendum i kary pozbawienia praw publicznych.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy przedstawił opinię, że zarzut protestu Radosława N. jest bezzasadny.

Pełny tekst orzeczenia

Uchwała z dnia 7 lipca 2003 r. III SW 133/03 Osoby pozbawione praw publicznych nie mają prawa udziału w referen-dum (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólno-krajowym, Dz.U. Nr 57, poz. 507 ze zm.). Środek karny - pozbawienie praw pu-blicznych - obowiązuje od daty orzeczenia, lecz okres na jaki go orzeczono nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności (art. 43 § 2 k.k.). Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie SN: Beata Gudowska, Herbert Szurgacz. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2003 r. sprawy z protestu refe-rendalnego Radosława N. p o s t a n o w i ł: p r z e d s t a w i ć opinię, że zarzut protestu jest bezzasadny. U z a s a d n i e n i e Radosław N. w swym piśmie zatytułowanym „zażalenie” domagał się „powtó-rzenia referendum” z powodu bezpodstawnego - jego zdaniem - pominięcia go na liście osób uprawnionych do głosowania i uniemożliwienia mu wzięcia udziału w refe-rendum. Z pisma (które winno być potraktowane jako protest przeciwko ważności refe-rendum w rozumieniu art. 33 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólno-krajowym - Dz.U. Nr 57, poz. 507 ze zm.) wynika, że jego autor odbywa karę pozba-wienia wolności oraz, że orzeczono wobec niego w 1994 r. karę dodatkową pozba-wienia praw publicznych na okres dwóch lat. Uczestnik postępowania - Komisarz Wyborczy w Elblągu stwierdził, że z za-wiadomienia Sądu Okręgowego w Elblągu wynika, iż wnoszący protest pozbawiony jest prawa wybierania i pozbawienie to nie ustało do dnia referendum. 2 Uczestnik postępowania - Przewodniczący Państwowej Komisji Wyborczej wy-raził przypuszczenie, że przekonanie wnoszącego protest o bezpodstawności skre-ślenia ze spisu wyborców wywodzi się z niezrozumienia „przepisu art. 42 § 2 Ko-deksu karnego”, a na wypadek potwierdzenia się zarzutu wniósł o uznanie że ewen-tualne naruszenie przepisów ustawy o referendum nie miało wpływu na wynik refe-rendum. Uczestnik postępowania Prokurator Generalny wniósł o pozostawienie prote-stu bez dalszego biegu, ponieważ na pominięcie w spisie wyborców służy reklama-cja. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Zarzut bezpodstawnego niedopuszczenia do głosowania mieści się w podsta-wach protestu przeciwko ważności referendum (art. 33 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym). Należy zakwalifikować go jako zarzut naruszenia przepisów ustawy dotyczących głosowania (art. 33 ust. 1 ustawy), mimo że na pomi-nięcie w spisie służy reklamacja i skarga (art. 28 ustawy z dnia 12 kwietnia 2001 r. Ordynacja wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospo-litej Polskiej - Dz.U. Nr 46, poz. 499 ze zm. w związku z art. 9 ust. 7 ustawy o refe-rendum), co mogłoby być podstawą pozostawienia protestu bez dalszego biegu zgodnie z art. 81 ust. 2 Ordynacji w związku z art. 34 ust. 2 ustawy o referendum. Protest Radosława N. jest jednakże niezasadny, gdyż zarzut okazał się bezpodstaw-ny, prawdopodobnie wynikający z nierozumienia prawa. Wnoszący protest nie kwe-stionuje tego, że został (na mocy orzeczenia sądu) pozbawiony praw publicznych. Z treści samego protestu wynika, że odbywa on karę pozbawienia wolności. Do takiej sytuacji ma zastosowanie art. 43 § 2 Kodeksu karnego, zgodnie z którym pozbawie-nie praw publicznych obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia, jednakże okres na który ten środek karny (poprzednio nazywany karą dodatkową) orzeczono nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. W przypadku wnoszącego protest środek karny - pozbawienie praw publicznych - orzeczony, jak twierdzi, na okres dwóch lat obowiązywał już od uprawomocnienia się orzeczenia i obowiązuje nadal uniemożliwiając mu również wzięcie udziału w referendum. Osoby pozbawione praw publicznych, w myśl art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o referendum nie mają prawa udziału w referendum. Okres, na 3 który orzeczono pozbawienie praw publicznych rozpocznie bieg dopiero po zakoń-czeniu odbywania przez wnoszącego protest kary pozbawienia wolności. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy sformułował opinię o niezasadności protestu działając na podstawie art. 80 Ordynacji wyborczej do sejmu Rzeczypospolitej Pol-skiej i do Senatu Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 34 ust. 2 ustawy o refe-rendum. ========================================

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 3 ust. 2art. 43 § 2 KKart. 33art. 42 § 2art. 33 ust. 1art. 28art. 9 ust. 7art. 81 ust. 2art. 34 ust. 2art. 43 § 2art. 80§ 2

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 23.07.2026. · PDF źródłowy