III SW 21/00

Izba Cywilna2000-10-23

Skład orzekający: Kazimierz Jaśkowski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy protest przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, oparty na odmiennych obliczeniach wyników głosowania i zarzutach wadliwego obliczenia głosów w jednej z komisji, jest zasadny?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy uznał protest za bezzasadny, stwierdzając, że wyniki głosowania powinny być ustalane wyłącznie na podstawie kart do głosowania i protokołów sporządzonych przez komisje wyborcze. Własne, nieudokumentowane obliczenia wnoszącego protest nie mogą podważyć oficjalnych wyników. Analiza dowodów w konkretnej komisji wykazała, że zarzut wadliwego obliczenia głosów był nieuzasadniony, a głos, który miał być oddany na konkretnego kandydata, był nieważny z powodu błędnego zaznaczenia więcej niż jednego kandydata.
Stan faktyczny
Wniesiono protest przeciwko wyborowi Prezydenta RP, kwestionując prawidłowość ogłoszonych wyników. Zarzucono odmienne obliczenia procentowe głosów w województwie pomorskim oraz wadliwe obliczenie głosów w jednej z obwodowych komisji wyborczych, gdzie rzekomo głos oddany na jednego z kandydatów nie został uwzględniony. Sąd Najwyższy rozpoznał protest, badając zarówno ogólne obliczenia, jak i szczegółowy przypadek z obwodowej komisji.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy postanowił uznać protest przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej za bezzasadny.

Pełny tekst orzeczenia

Postanowienie z dnia 23 października 2000 r. III SW 21/00 Liczbę głosów oddanych na poszczególnych kandydatów ustala się wy-łącznie na podstawie kart do głosowania (art. 61 ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jednolity tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 47, poz. 544). Przewodniczący: SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk (sprawozdawca), Jadwiga Skibińska-Adamowicz. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2000 r. sprawy z pro-testu Kazimierza A. przeciwko wyborowi Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z udziałem uczestników postępowania: 1) Okręgowej Komisji Wyborczej w G., 2) Pro-kuratora Generalnego, 3) przedstawiciela Państwowej Komisji Wyborczej p o s t a n o w i ł: uznać protest za bezzasadny. U z a s a d n i e n i e Pismem z dnia 11 października 2000 r. Komitet Wyborczy Kandydata na Pre-zydenta Rzeczypospolitej Polskiej Tadeusza Wileckiego wniósł protest przeciwko wyborowi Prezydenta. Kwestionuje się w nim prawidłowość wyników wyborów ogło-szonych w dniu 10 października 2000 r. przez Państwową Komisję Wyborczą. Z obli-czeń wnoszącego protest Komitetu Wyborczego wynika bowiem, że w województwie Pomorskim procent głosów oddanych na Aleksandra Kwaśniewskiego był niższy niż podany w ogłoszeniu, a procent głosów oddanych na Andrzeja Olechowskiego i Mariana Krzaklewskiego był wyższy niż podany w ogłoszeniu. Ponadto zarzuca się wadliwe obliczenie głosów w Obwodowej Komisji Wyborczej [...] w G., gdyż jeden z członków wnoszącego protest Komitetu osobiście oddał głos na Tadeusz Wileckiego, a według protokołu wyborczego tej Komisji nikt nie głosował na tego kandydata. 2 W odpowiedzi na protest Państwowa Komisja Wyborcza stwierdziła, że nie podawała wyników głosowania na obszarze województw, lecz wyniki z poszczegól-nych okręgów wyborczych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Pierwszy z podniesionych zarzutów nie ma uzasadnionych podstaw. W za-łączniku do obwieszczenia Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 9 października 2000 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Pols-kiej zarządzonych na dzień 8 października 2000 r. (Dz. U. Nr 85, poz. 952) podano między innymi liczbę ważnie oddanych głosów na poszczególnych kandydatów i sto-sunek procentowy do ogólnej liczby ważnych głosów. Dla województwa Pomorskiego wynik ten podano z trzech okręgów wyborczych. W proteście nie wskazano, aby po-pełniono błąd w obliczeniu głosów w jednej lub kilku z okręgowych komisji wybor-czych. Wnoszący protest powołuje się jedynie na własne odmienne obliczenia nie wskazując przy tym, na podstawie jakich danych obliczenia te zostały dokonane. Natomiast podane przez Państwową Komisję Wyborczą wyniki głosowania zostały ustalone na podstawie sporządzonych przez okręgowe komisje wyborcze protokołów zbiorczych wyników głosowania ze wszystkich obwodów. Podstawą obliczenia gło-sów w obwodach są karty do głosowania i jedynie na podstawie tych kart można ustalić prawdziwą liczbę oddanych głosów (art. 61, 63, 66 ust. 1, 66d i 67 ustawy z dnia 17 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, jednolity tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 47, poz. 544). Inne metody obliczania ilości głosów mogą jedynie doprowadzić do ustalenia rezultatu mniej lub bardziej zbliżonego do prawdzi-wego wyniku. Prawidłowość ustalenia liczby głosów przez Państwową Komisję Wy-borczą nie została w żaden sposób podważona. W celu sprawdzenia zasadności drugiego zarzutu dotyczącego nieprawidło-wości w Obwodowej Komisji Wyborczej [...] w G. Sąd Najwyższy przeprowadził do-wód z przesłuchania świadka Kazimierza A. oraz z protokołu głosowania i oryginałów kart do głosowania w tej Komisji. Świadek Kazimierz A. zeznał, że oddał głos na Ta-deusza Wileckiego przez postawienie krzyżyka przy nazwisku tego kandydata. Z protokołu głosowania wynika, że przekazano 2.287 kart do głosowania. Liczba odda-nych głosów wynosiła 1.600, w tym 1.594 głosów ważnych i 6 głosów nieważnych. Kandydat Tadeusz Wilecki otrzymał 0 głosów. Po sprawdzeniu wszystkich kart do 3 głosowania okazało się, że 627 kart nie zostało wykorzystanych a liczba kart wyko-rzystanych wynosi 1600, co jest zgodne z protokołem komisji. Spośród sześciu gło-sów nieważnych na jednej z kart postawiono znak „x” przy nazwisku kandydata Ta-deusza Wileckiego przy czym znak „x” został postawiony także przy nazwisku kan-dydata Lecha Wałęsy, a następnie nazwisko tego ostatniego kandydata oraz znak „x” zostały przekreślone. Głos taki jest nieważny, gdyż zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 2 po-wołanej ustawy komisja uznaje za nieważne głosy oddane na kartach do głosowania, na których wyborca umieścił znak „x” przy więcej niż jednym nazwisku kandydata. Jeżeli świadek Kazimierz A. oddał głos na Tadeusza Wileckiego, to był to głos nieważny. Na pozostałych kartach do głosowania z głosami ważnymi i nieważnymi znak „x” figuruje przy nazwiskach innych kandydatów niż Tadeusz Wilecki. Wskaza-ny w protokole wynik wyborów – 0 głosów na Tadeusza Wileckiego – okazał się zgodny ze stanem faktycznym. Ponieważ nie potwierdziły się podniesione w proteście zarzuty, Sąd Najwyż-szy na podstawie art. 75 ust. 1 i 1a powołanej ustawy uznał protest za bezzasadny. ========================================

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 61art. 62 ust. 1art. 75 ust. 1

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 16.07.2026. · PDF źródłowy