IV CNP 12/19

Sygn. akt IV CNP 12/19 POSTANOWIENIE Dnia 26 maja 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt […], w sprawie z powództwa […]. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. przeciwko T. D. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 maja 2020 r., 1. odrzuca skargę 2. zasądza od skarżącego T.D. na rzecz […]. Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania skargowego. UZASADNIENIE Skarga pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 30 marca 2016 r. odrzucającego skargę o wznowienie postępowania została oparta na podstawie naruszenia 2 przepisów postępowania – art. 403 § 2 oraz art. 403 § 2 w zw. z art. 199 § 1 pkt 2 w zw. z art. 379 pkt 3 k.p.c. w z art. 2 Konstytucji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać m.in. wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego takie ujęcie wymienionego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku (por. postanowienia z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17, z dnia 13 grudnia 2005 r., I CNP 28/05, nie publ., z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 37/05, nie publ., z dnia 16 grudnia 2005 r., I CNP 32/05, nie publ., z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 1/06, nie publ.). Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje żaden środek prawny i dlatego wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było i nie jest możliwe. Wywód prawny we wskazanym zakresie zawarty w skardze T. D. nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Ogranicza się tylko do lakonicznego stwierdzenia, że "od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje żaden środek prawny i dlatego wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było i nie jest możliwe". Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia niezawierająca wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.), podlega odrzuceniu a limine. Z tego względu, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.). Orzeczenie o kosztach postępowania skargowego znajduje uzasadnienie w art. 98 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 42412 k.p.c. 3 aj