IV CNP 69/08

Sygn. akt IV CNP 69/08 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Frąckowiak w sprawie ze skargi wierzyciela J. O. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 22 stycznia 2007 r., sygn. akt III Cz (…), w sprawie ze skargi J. O. przy uczestnictwie M. B. i R. B. o ustalenie kosztów postępowania egzekucyjnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2008 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie Wniesiona przez wierzyciela J. O., zastępowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 22 stycznia 2007 r. podlegała odrzuceniu z następującej przyczyny. Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotne wymogi, czyli warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie - w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia - jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżąca powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie 2 przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia. Należy podkreślić, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną lub skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu lub ograniczeniu wykonalności orzeczenia (Zob. T. Ereciński w: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Część pierwsza - Postępowanie rozpoznawcze, Część druga - Postępowanie zabezpieczające, wyd. 2, tom 2, red. T. Ereciński, Warszawa 2007, s. 327). Zaznaczenia wymaga również, że zgodnie z 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący musi „wykazać" (nie tylko „wskazać"), iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Musi więc ujawnić i przedstawić w skardze tę okoliczność w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz w drodze stosownego wywodu dowieść jej istnienia i przekonująco uzasadnić wskazując przepisy prawa, na których oparł swoja argumentację. Zawarta w punkcie 5 wniesionej skargi argumentacja nie może być uznane za prawidłowe (wystarczające) wypełnienie obowiązku nałożonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Mając na względzie, że skarga dotknięta wskazanym brakiem podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.), Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.