IV CSK 113/19

Sygn. akt IV CSK 113/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 października 2020 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa A. N. przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w B. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 października 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (….) z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt V ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi na jej oczywistej zasadności wynikającej z tego, że Sąd drugiej instancji mimo stwierdzenia, że pozwany przebywał w celi o powierzchni przypadającej 2 na skazanego mniejszej niż 3 m2 odmówił mu przyznania zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych. Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Analiza treści skargi nie uzasadnia wniosku o jej oczywistej zasadności. Po pierwsze jest ona w zasadzie pozbawiona szerszego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Po drugie pogląd skarżącego, iż w świetle treści uchwały 7 sędziów SN z 18 października 2011 r., III CZP 25/11 wynika obowiązek zasądzenia zadośćuczynienia dla skazanego, w przypadku przebywania w celi o powierzchni mniejszej niż 3m2 jest błędny. Z uzasadnienia powołanej uchwały wynika jednoznacznie, że samo przebywanie w takiej celi „może stanowić podstawę do stwierdzenia naruszenia dóbr osobistych”, co nie zmienia ogólnej reguły z art. 448 k.c., że sąd w razie stwierdzenia naruszenia dobra osobistego może przyznać stosowne zadośćuczynienie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia Sad Apelacyjny szczegółowo uzasadnił przyczyny, dla których nie zdecydował się na przyznanie zadośćuczynienia. Nie można zatem uznać, że skarga kasacyjna jest w tym zakresie oczywiście uzasadniona i stanowi jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). Sąd oddalił wniosek strony pozwanej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż odpowiedź na skargę kasacyjną wpłynęła do Sądu z uchybieniem dwutygodniowego terminu. Strona pozwana przesłała odpowiedź na skargę do Sądu Apelacyjnego w […] w dniu 15 lutego 2019 r., podczas gdy termin na jej wniesienie upływał w dniu 11 lutego 2019 r. Nie można zaś uznać za skuteczne wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną doręczone bezpośrednio pełnomocnikowi strony powodowej. jw