IV CSK 15/15

Sygn. akt IV CSK 15/15 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z wniosku E. B. przy uczestnictwie J. Ż. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lipca 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt IV Ca 192/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3. zachodzi nieważność postępowania lub 4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych. Wnioskodawczyni złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 12 września 2014 r. oddalającego jej apelację, a – w uwzględnieniu apelacji uczestnika – częściowo zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 12 grudnia 2013 r. o podziale majątku wspólnego uczestników postępowania. Powołując się na obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 12 grudnia 2013 r. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca powołała się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, sprowadzające się do rozstrzygnięcia kwestii: - „czy sąd drugiej instancji mógł uznać za wiążącą w sprawie opinię biegłego sądowego nie legitymującego się odpowiednią specjalizacją a zatem wiedzą fachową z zakresu budownictwa i geodezji, a posiadającym uprawnienia 3 wyłącznie do wydawania opinii do spraw szacowania nieruchomości, gdyż tylko biegły sądowy z zakresu budownictwa i geodezji był uprawniony do wydania opinii co do klasyfikacji i rodzaju gruntów rolnych i obiektu budowlanego wzniesionego na gruncie rolnym na wydzielonej na tym gruncie działce siedliskowej i w dalszej konsekwencji czy prawidłowym było w świetle dyrektywy obiektywnej oceny dowodów pominięcie poprzez oddalenie wniosku wnioskodawczyni w tym zakresie wniosku o powołaniu biegłego sądowego w/w specjalizacji z zakresu budownictwa”; -„czy w przypadku nieruchomości stanowiącej grunty rolne z wydzieloną na nich administracyjnie działką siedliskową zabudowaną obiektem budowlanym o charakterze obiektu sezonowego letniskowego, zasadnym było przyjęcie przez Sąd drugiej instancji do wyceny przez powołanego przez Sąd biegłego sądowego d/s szacowania wartości nieruchomości rolnych jak działek budowlanych, a obiektu budowlanego nie spełniającego wymogów domu mieszkalnego całorocznego położonego na wydzielonej części tych gruntów rolnych (działka siedliskowa) jako domu jednorodzinnego mieszkalnego”; - „czy w sytuacji zgłoszenia przez wnioskodawczynię wniosku o rozpoznanie zagadnienia wstępnego, które zostało sprecyzowane i uzasadnione obszerną treścią przedłożonego materiału dowodowego, który nie był przez Sąd pierwszej instancji kwestionowany, a wręcz uznany i na podstawie którego, koniecznością było ustalenie czy nabyta ze środków objętych wspólnością ustawową małżeńską nieruchomość położona w m. G. wchodzi w skład majątku wspólnego podlegającego podziałowi i przy niespornym nabyciu tej nieruchomości przy udziale bliskiej uczestnikowi postępowania osoby trzeciej i czy Sąd Okręgowy w tym przypadku był uprawniony do zaniechania tego ustalenia – czy nie zachodzą w tym przypadku przesłanki z art. 58 k.c. w związku z art. 189 k.p.c., który obligował Sąd Okręgowy do ustalenia z jaką czynnością prawną mamy w tym przypadku do czynienia”. Sposób sformułowania pytań, w powiązaniu z wywodami zawartymi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie wykazała 4 przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W powołanym przepisie chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym. Skarżąca nie sprostała tym wymaganiom, ograniczyła się bowiem do postawienia pytań, zawierających założenia będące wynikiem własnej oceny stanu faktycznego sprawy, które – jak wynika z zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej – nie budzą wątpliwości samej skarżącej. Wynika z nich jednoznacznie, że skarżącej nie chodzi o wyjaśnienie zagadnień prawnych o istotnym znaczeniu dla praktyki sądowej, a jedynie o poddanie zaskarżonego postanowienia kontroli kasacyjnej. Na koniec trzeba dodać, że w rozległym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kwestionuje przede wszystkim ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonego postanowienia i przedstawia ich własną wersję, nie bacząc na to, że – zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów nie mogą być podstawą skargi kasacyjnej. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.