IV CSK 182/15

Sygn. akt IV CSK 182/15 POSTANOWIENIE Dnia 29 maja 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa M. T. przeciwko E. S. - kuratorowi zmarłego M.O. o ustalenie ojcostwa, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 maja 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Ostrołęce z dnia 14 sierpnia 2014 r., sygn. akt I Ca 207/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i przyznaje adwokatowi A.G. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Ostrołęce kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym "zagadnienie prawne" w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest to zagadnienie nowe i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, nie publ.). Należy podkreślić, że zadanie wnoszącego skargę kasacyjną nie wyczerpuje się na wymyśleniu problemu prawnego bazującego na przepisach wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Konieczne jest przedstawienie odpowiedniego wywodu jurydycznego, wykazującego nie tylko preferowany przez skarżącego sposób rozstrzygnięcia zagadnienia, ale także wadliwość rozwiązania postawionego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sądu drugiej instancji (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 54/12, nie publ.). W odniesieniu zaś do potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości argumentacja powinna polegać na przedstawieniu stanowisk prowadzących do rozbieżnych ocen prawnych oraz własnej, odpowiednio uzasadnionej propozycji interpretacji powołanych przepisów wraz z wykazaniem, w jaki sposób wiąże się ona z rozstrzygnięciem zapadłym w sprawie (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2014 r., III SK 33/13, nie publ.). Natomiast aby uzasadnić oczywistą zasadność skargi należy wskazać konkretne przepisy prawa oraz przytoczyć odpowiednie argumenty wyjaśniające, 3 dlaczego, zdaniem skarżącego, przepisy te zostały w ewidentny sposób naruszone (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2013 r., III SK 4/13, nie publ.). W związku z powyższymi wymaganiami należy zauważyć, że wywód przedstawiony przez skarżącego nie nawiązuje w należyty sposób do żadnej z przesłanek warunkujących przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący nie wskazał, na której z tych przesłanek oparł wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania. Podniósł jedynie, że w niniejszej sprawie występuje konieczność rozpatrzenia przez Sąd Najwyższy naruszenia wskazanych przez niego przepisów prawa. Nie wskazano również na możliwość wystąpienia nieważności postępowania, a Sąd Najwyższy nie dopatrzył się tej przesłanki z urzędu. Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n