IV CSK 196/17

Sygn. akt IV CSK 196/17 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa Z.B. przeciwko Gminie Miasta S. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) odstępuje od obciążenia powoda kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz strony pozwanej; 3) przyznaje radcy prawnemu M.C. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w S. kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł wraz z należnym podatkiem od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna 2 jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku ojej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do przesłanek przedsądu, ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.). Sąd Najwyższy nie jest bowiem trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym i rozpoznawanym nie tylko w interesie skarżącego, ale przede wszystkim w interesie publicznym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2014 r., I CSK 510/13, nie publ.). Powód wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), przy czym w ramach lakonicznie uzasadnionego wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie powołał żadnych przepisów, które Sąd Okręgowy miałby naruszyć w sposób oczywisty. Stwierdził natomiast, że oczywista wadliwość orzeczenia Sądu wynika z „całkowitego pominięcia faktu, że niezgodne z prawem działania pozwanego zostały stwierdzone przez Radę Miejską w S.”. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że chociażby ze względu na odmienny cel instytucji przedsądu i jej odrębne oraz kwalifikowane przesłanki, wskazanie i uzasadnienie okoliczności decydujących o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może polegać na odwołaniu się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej oba powyższe elementy muszą pojawić się oddzielnie i autonomicznie, a uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ze względu 3 na związek z przedsądem, musi ściśle nawiązywać do przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest też pogląd, że uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego i przeprowadzania wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. O przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania nie decyduje przy tym samo oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego przez sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (por. orzecznictwo przytoczone w motywach postanowienia Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.). Uzasadnienie wniosku powoda o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej nie spełnia powyższych wymagań. Nie sposób zgodzić się z tezą skarżącego o pominięciu przez Sąd Okręgowy uchwały Rady Miejskiej w S., która miała potwierdzać wadliwość procedury kwalifikacyjnej zastosowanej wobec niego, skoro w motywach zaskarżonego wyroku można znaleźć fragment omawiający znaczenie powołanej uchwały dla sytuacji powoda i innych osób zabiegających w tym samym czasie o dotację. Sąd wyjaśnił, że wniosek powoda rozpatrywany był w procedurze jednolicie zastosowanej wobec wszystkich tych osób, a zatem zapewniających im równe warunki konkurowania. Brak jest podstaw do wnioskowania, że zastosowanie innej procedury przez komisję oceniającą wnioski, ale takiej samej w stosunku do wszystkich zabiegających o nią, spowodowałoby zakończenie postępowania konkursowego z innym wynikiem. Sąd Okręgowy podał, że uchwała 4 Rady Miejskiej ma walor aktu działającego pro futuro i wskazującego, jakie są oczekiwania co do trybu rozpoznania wniosków o datacje postulowane przez organ, który ją podjął. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 108 § 1, art. 102 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu. O wynagrodzeniu należnym pełnomocnikowi reprezentującemu powoda z urzędu orzeczono stosownie do § 4 ust. 1 i 3, § 8 pkt 6 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. poz. 1715 ze zm.). aj