IV CSK 208/19

Sygn. akt IV CSK 208/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa P. B. przeciwko I. J. i Bankowi Spółdzielczemu w D. o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej I. J. od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 27 września 2018 r., sygn. akt I Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanej I. J. na rzecz powoda P. B. kwotę 1350 zł (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. 2 Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 27 września 2018 r. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na potrzebę rozpatrzenia naruszenia przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 233 § 1 w związku z art. 391 oraz art. 378 § 1, art. 328 § 2 i art. 382 k.p.c., polegającego na przyjęciu przez sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji bez jakichkolwiek merytorycznych rozważań w tej kwestii w sytuacji, w której zarzuty apelacji obejmowały przede wszystkim sprzeczność ustaleń sądu pierwszej instancji ze zgromadzonym materiałem dowodowym, co skutkowało tym, że zarzuty apelacyjne w ten sposób nie zostały rozpoznane. Skarżąca podkreśliła ponadto, że istnieje również konieczność rozstrzygnięcia możliwości zastosowania przez sądy obu instancji art. 83 § 1 k.c. Powołana przez skarżącą okoliczność nie stanowi żadnej z okoliczności, które w świetle art. 3989 § 1 pkt 1)-4) k.p.c. mogą stanowić przyczyny uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jeśli - w drodze przychylnej dla skarżącej - interpretacji jej skargi kasacyjnej założyć, że wniosek o jej przyjęcie oparła na twierdzeniu o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, to wskazać należy, iż w judykaturze Sądu Najwyższego wyjaśniono sposób rozumienia tej przesłanki. Oznacza ona, że dla przeciętnego prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka w szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba, że oczywiste jest to, co jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia 3 dłuższych badań lub dociekań. Skarżący musi zatem wykazać, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na pierwszy rzut oka, bez konieczności przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ., z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, nie publ. i z dnia 13 marca 2017 r., I CSK 596/16, nie publ.). Bliższa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej nie pozwala przyjąć, by była ona - w powyższym rozumieniu - oczywiście uzasadniona. Skarżąca nie wykazała, że zastosowanie powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego lub materialnego, których naruszenie miałoby skutkować oczywistą zasadnością skargi, było - w okolicznościach sprawy ustalonych przez Sądy obu instancji - oczywiście błędne lub doprowadziło do tego, że zaskarżony wyrok jest oczywiście nieprawidłowy. Po pierwsze, w skardze kasacyjnej brak wyodrębnionego wywodu, którego celem byłoby wykazanie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Tej funkcji - z oczywistych względów - nie spełnia uzasadnienie podstaw kasacyjnych, jak również uwaga (s. 7 skargi), że istnieje konieczność rozpatrzenia przez Sąd Najwyższy wskazanych przez skarżącą naruszeń przepisów prawa procesowego. Po drugie, skarżąca w dwóch z trzech podniesionych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego wskazała art. 233 § 1 k.p.c. Przepis ten dotyczy oceny dowodów, a zarzuty w tym zakresie w skardze kasacyjnej są niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.). Po trzecie, skarżąca powołując zarzut naruszenia art. 83 § 1 k.c. i przepisów prawa procesowego w rzeczywistości starała się podważyć ustalenia faktyczne, które zostały dokonane w sprawie, co w postępowaniu kasacyjnym jest wykluczone (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym i rozpoznawanym nie tylko w interesie skarżącego, ale przede wszystkim w interesie publicznym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 24 kwietnia 2014 r., I CSK 510/13, nie publ.). Skarga kasacyjna musi być tak zredagowana, by Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w jej podstawach lub w ich uzasadnieniu jej kreatywnych elementów, ani tym bardziej się ich domyślać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.). Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 w związku z art. 391 § 1 i z art. 39821 k.p.c. jw