IV CSK 211/16

Sygn. akt IV CSK 211/16 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku G. K. D. przy uczestnictwie E. D. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 11 grudnia 2015 r., sygn. akt II Ca (…), I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. orzeka, że wnioskodawca i uczestniczka ponoszą koszty związane ze swym udziałem w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 11 grudnia 2015 r., opartej na podstawie naruszenia przepisów art. 567 § 3 w zw. z art. 684 k.p.c. i art. 567 § 3 w zw. z art. 684 k.p.c. w zw. z art. 6 k.c., uczestniczka postępowania E. D. uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, podnosząc że w „sprawie występują istotne zagadnienia prawne, a mianowicie: I. Rozpoznanie i dokonanie ustaleń składników majątku wspólnego przez Sąd w sprawie o podział majątku wspólnego w zakresie związania datą ustania wspólności ustawowej małżeńskiej a możliwości rozliczania składników majątku wspólnego, którymi jeden z małżonków rozporządził na długo przed ustaniem wspólności ustawowej małżeńskiej; II. Kryteria i okoliczności służące do ustalenia składu majątku wspólnego w przypadku zgłoszenia do rozliczenia składników majątku nie istniejących w chwili ustania wspólności małżeńskiej majątkowej. Wpływ na powyższe ustalenie majątku wspólnego czynników takich jak: a) upływ czasu, jaki minął od ustania wspólności ustawowej małżeńskiej rozporządzeniem składnikami majątku wspólnego, b) kryterium zakwalifikowania danych czynności jako czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu, c) wartość składnika, którym rozporządzono w kontekście jego znaczenia przy uwzględnieniu wartości majątku wspólnego stron, d) zaistnienie separacji bądź odwrotnie, prowadzenia wspólnego gospodarstwa przez byłych małżonków przed ustaniem wspólności majątkowej małżeńskiej”. Skarżąca równocześnie wskazała, że „(…) dokonanie wykładni Sądu Najwyższego w przedmiotowej materii jest niezbędne dla jednolitości orzekania sądów powszechnych”. 3 W odpowiedzi na skargę wnioskodawca G. D. wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli zachodzi (przynajmniej) jedna z wymienionych w tym przepisie przyczyn, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez stronę składającą wniosek (art. 3984 § 2 k.p.c.). Warunki, jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wniosku zostały wszechstronnie wyjaśnione w ustabilizowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Uzasadnienie wniosku skarżącej obejmujące postawione przez nią kwestie nie odpowiada tym warunkom. Skarżąca niekonsekwentnie i nieprawidłowo powołała się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., wskazując jednocześnie, w odniesieniu do tych samych kwestii, na „niezbędność wykładni Sądu Najwyższego”, a zatem na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Skuteczne powołanie się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga precyzyjnego sformułowania określonego, dotychczas nierozwiązanego problemu o charakterze abstrakcyjnym, zaprezentowania argumentacji przekonującej o istnieniu na tle tego problemu rozbieżnych ocen prawnych i świadczącej o poważnych trudnościach w jego rozwiązaniu, a także wskazania dlaczego jest ono istotne. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na potrzebę wykładni przepisów prawa (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), wymaga nie tylko, ich wskazania, lecz także przedstawienia właściwej argumentacji prawnej przekonującej, że wykładnia ta budzi rzeczywiste i poważne wątpliwości bądź powołania orzeczeń sądowych wskazujących na powstałe na jej tle rozbieżności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, niepubl.). Skarżąca nie przedstawiła istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. ani problemu związanego z wykładnią konkretnego przepisu prawa, który budziłby poważne wątpliwości lub wywoływał rozbieżności 4 w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.). Sformułowane w skardze kwestie stanowią jedynie wyraz wątpliwości uczestniczki odnośnie do prawidłowości stanowiska Sądu odwoławczego w zakresie ustalenia składu majątku wspólnego. Uzasadnienie wniosku w sferze argumentacyjnej nie wykracza w istocie poza uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Skarżąca nie przedstawiła wartościowych argumentów prawnych mogących przekonać, że w sprawie rzeczywiście pojawił się istotny, nierozwiązany dotychczas w orzecznictwie, abstrakcyjny problem prawny, który budziłby poważne wątpliwości. Należy dodać, że przedstawione przez uczestniczkę kwestie, w zakresie należącym do problematyki z zakresu prawa materialnego, nie mieszczą się w granicach podstaw kasacyjnych, którymi Sąd Najwyższy przy rozpoznaniu skargi byłby związany (art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c.), a zatem nie mogły stanowić przyczyny uzasadniającej przyjęcie jej do rozpoznania. Z omówionych przyczyn, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 520 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. aj