IV CSK 215/14

Sygn. akt IV CSK 215/14 POSTANOWIENIE Dnia 9 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa T. Z. i X. Y. przeciwko […] Bankowi […] SA w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 października 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powodowie T. Z. i X. Y. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 października 2013 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparli na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz aby istniała potrzeba wykładni przepisów prawa - wskazanych w skardze - budzących, zdaniem skarżących, poważne wątpliwości. Pomijając, że skarżący utożsamili ze sobą wskazane wyżej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, to należy wskazać, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania - odwołujące się do jednostkowych orzeczeń Sądu Najwyższego i pomijające dorobek judykatury i nauki prawa dotyczący regulacji zawartej w art. 207 § 3 k.p.c. przed jego nowelizacją, jak również ustalenie Sądu drugiej instancji co do treści postanowienia Sądu pierwszej instancji o wyznaczeniu terminu do przedstawienia dowodów – nie wykazuje, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne albo istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości. 3 Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 39813 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]