IV CSK 294/13

Sygn. akt IV CSK 294/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku B. S. przy uczestnictwie J. S., A. D. i K. M. o stwierdzenie zasiedzenia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2 UZASADNIENIE Wnioskodawczyni B. S. wniosła od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 22 listopada 2012 r. oddalającego jej apelację od postanowienia, którym oddalony został jej wniosek o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie udziału we współwłasności bliżej we wniosku określonej nieruchomości, skargę kasacyjną opartą na obu podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c. Jako okoliczność mającą uzasadniać przyjęcie skargi do rozpoznania skarżąca wskazała występowanie w sprawie istotnego zagadnienia sprowadzającego się do odpowiedzi na pytanie: „czy w postępowaniu o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie ustalenie przez sąd, iż nie doszło do spełnienia jednej z obligatoryjnych przesłanek wymienionych w art. 172 k.c., a mianowicie upływu ustawowego czasu, zwalnia sąd od obowiązku badania spełnienia drugiej przesłanki tj. samoistnego nieprzerwanego posiadania nieruchomości, czy też w tego rodzaju sprawach sąd powinien badać obie przesłanki, od których spełnienia uzależnione jest nabycie własności nieruchomości w drodze zasiedzenia”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje, gdy w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna. Na skarżącym spoczywa obowiązek sformułowania i uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko w takim przypadku może być osiągnięty cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. Odmowa bądź przyjęcie skargi do rozpoznania zależy bowiem od tego, czy powołane w skardze okoliczności odpowiadają przesłankom, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Wnioskodawczyni powołała się na istnienie „istotnego zagadnienia”, a zatem na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skuteczne powołanie się na przesłankę określoną w tym przepisie wymaga poza precyzyjnym sformułowaniem konkretnego zagadnienia prawnego, które miało w sprawie wystąpić, zaprezentowania różnych możliwych sposobów jego 3 rozwiązania oraz przedstawienia argumentów przemawiających na rzecz każdego z nich, wyjaśnienia na czym polegają poważne wątpliwości związane z wyborem danego rozwiązania, przekonania o „istotności” przedstawionego problemu oraz wykazania, że ma on charakter uniwersalny, a zatem, iż jego rozwiązanie będzie służyło rozstrzyganiu innych podobnych spraw (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz.11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.). Wnioskodawczyni nie przedstawiła istotnego zagadnienia prawnego, które wymagałoby rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy, ograniczając się do postawienia w skardze pytania stanowiącego wyraz jej wątpliwości w związku z oddaleniem jej apelacji przez Sąd odwoławczy. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania brak argumentów prawnych mogących świadczyć o tym, że w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Skarżąca, uzasadniając wniosek, przedstawiła jedynie swoje poglądy na temat rozumienia przepisu, który stał się źródłem jej wątpliwości, oraz sposobu ich wyjaśnienia. Treść postawionego w skardze pytania oraz sposób uzasadnienia wniosku wskazują, że skarżąca zmierzała jedynie do poddania pod osąd Sądu Najwyższego trafności zarzutów skargi, nie zaś wyjaśnienia istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. aw db