IV CSK 295/13

Sygn. akt IV CSK 295/13 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku S. R. przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Nadleśnictwa […], J. O., E. S., G. K. i D. R. o stwierdzenie zasiedzenia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt I Ca […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. orzeka, że wnioskodawca i uczestnicy ponoszą koszty związane ze swoim udziałem w postępowaniu kasacyjnym. 2 UZASADNIENIE Wnioskodawca S. R. w skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 października 2012 r. wydanego w sprawie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, zarzucając naruszenia przepisów art. 172, 339 k.c. i art. 234 k.p.c., wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność. W odpowiedzi na skargę Skarb Państwa - Nadleśnictwo […] zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o odrzucenie skargi bądź o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie, a ponadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje, gdy w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna. Na skarżącym spoczywa obowiązek sformułowania i uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko w takim przypadku może być osiągnięty cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. Odmowa bądź przyjęcie skargi do rozpoznania zależy bowiem od tego, czy powołane w skardze okoliczności odpowiadają przesłankom, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Chociaż skarżący powołał się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, czyli przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną zmierzającą do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.). Uzasadnienie wniosku, ograniczając się do przytoczenia zarzutów skargi oraz odwołania się do ich uzasadnienia, pomija aspekt „oczywistej”, kwalifikowanej zasadności skargi, 3 która jest kategorią zasadniczo różną od zwykłej zasadności skargi, nie przekonując o wystąpieniu powołanej przesłanki. Uzasadnienie wniosku oraz uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej to dwa odrębne i niezależne elementy konstrukcyjne tego środka zaskarżenia, które muszą być przedstawione w samodzielny sposób, wadliwe zatem było odwołanie się w ramach uzasadnienia wniosku do argumentacji zawartej w uzasadnieniu podstaw skargi. Wobec niewykazania powołanej w skardze przesłanki mającej uzasadniać przyjęcie jej do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 520 § 1 k.p.c. aw db