IV CSK 303/13

Sygn. akt IV CSK 303/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa R. C. przeciwko L. W. o ochronę dóbr osobistych, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Do Sądu Najwyższego wpłynęła skarga kasacyjna pozwanego L. W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 kwietnia 2012 r. Pierwotnie skarga kasacyjna nie zawierała uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania. W odpowiedzi na skargę powód R. C. domagał się wezwania pozwanego do usunięcia braków skargi kasacyjnej, a w dalszej kolejności wydania postanowienia o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania, ostatecznie zaś oddalenia skargi kasacyjnej. Na skutek wezwania do usunięcia braku skargi kasacyjnej, wnoszący skargę w piśmie z dnia 21 lutego 2013 r. zawarł uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna (podobnie jak uprzednio - kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym. Ma przede wszystkim na celu – w interesie publicznym – ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej. W związku z tym jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. i związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne 3 zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2012 r., IV CSK 154/12, niepubl.: z dnia 23 listopada 2011 r., III UK 221/10, niepubl.). Podkreśla się przy tym, że samo przedstawienie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia nie wyczerpuje wymogu wskazania i umotywowania przyczyn mających przekonywać do przyjęcia skargi do rozpoznania (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyżsego z dnia 8 września 2006 r., IV CSK 180/06, niepubl.; z dnia 11 czerwca 2010 r., IV CSK 148/10, niepubl.). Uzasadnienie wniosku polega na wyjaśnieniu - a więc na wykazaniu, dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Treść tego uzasadnienia nie może być jednak dowolna i należy ją oprzeć na argumentacji jurydycznej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., I PK 128/11, niepubl.; z dnia 23 lutego 2006 r., II CZ 142/05, niepubl.; ). W załączonym do skargi uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wskazuje się, które z wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek mają usprawiedliwiać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy. Wnoszący skargę kasacyjną nie powołuje się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jak również nie podnosi, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie. Gdyby zaś przyjąć, że uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opiera się na przesłance jej oczywistej zasadności, to i tak nie można uznać, że przesłanka ta, przewidziana w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., została rzeczywiście spełniona, W judykaturze panuje ugruntowany pogląd, że w przypadku, gdy wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oparty jest na przesłance oczywistej zasadności 4 skargi, skarżący musi wykazać za pomocą argumentacji prawnej, że uchybienie sądu odwoławczego, którego sąd ten dopuścił się przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia jest rażące i oczywiste, dotyczy przepisów niepodlegających różnej wykładni, a nadto jest widoczne już na pierwszy rzut oka dla przeciętnego prawnika, bez szczegółowego wgłębiania się w argumentację jurydyczną (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008r., sygn. akt III CSK 110/08, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2010r., sygn. akt IV CSK 148/10, niepubl.). Tych wymagań nie spełnia zawarte w skardze kasacyjnej pozwanego uzasadnienie wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania prze Sąd Najwyższy. Skarżący nie przedstawił żadnej szczególnej argumentacji prawnej przemawiającej za oczywistym charakterem wadliwości zaskarżonego wyroku. Jednocześnie trzeba podnieść, że część zawartych w analizowanym uzasadnieniu wywodów odnosi się do niedopuszczalnej z mocy art. 3983 § 3 k.p.c. podstawy skargi kasacyjnej obejmującej ustalenia faktyczne i ocenę dowodów. Sąd Najwyższy nie dostrzegł z urzędu uchybień przemawiających za nieważnością postępowania. Mając wszystko powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. a contrario Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia. aw es