IV CSK 32/17

Sygn. akt IV CSK 32/17 POSTANOWIENIE Dnia 18 lipca 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z wniosku R.R. przy uczestnictwie A.K.Ł., E.D.R. i A.R. o stwierdzenie nabycia prawa własności nieruchomości przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 lipca 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania A.K.Ł. od postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIE W związku z wniesieniem przez uczestnika A.Ł. skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego 2 orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi w celu merytorycznego rozpoznania. Stosownie do 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący powołując się na art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. podniósł, że cyt. „zachodzi potrzeba zapewnienia przez Sąd Najwyższy jednolitości sądowej wykładni w zakresie wpływu postępowania uwłaszczeniowego na bieg terminu zasiedzenia, ustalenia początku oraz końca biegu tego terminu, co ma niewątpliwe wpływ na zastosowanie art. 172 k.c. w brzmieniu sprzed zmiany obowiązującej od 1.10.1990 r. czy też w brzmieniu obowiązującym po tej dacie”. Potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów zachodzi w przypadku braku zgodności rozstrzygnięć w sprawach o takich samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w których mają zastosowanie te same przepisy, wykładane lub stosowane w sposób prowadzący do odmiennych - zróżnicowanych albo sprzecznych - orzeczeń albo decyzji procesowych. Powołanie się przez skarżącego na tę przesłankę przyjęcia skargi do rozpoznania wymagało wykazania w drodze należycie uargumentowanego wywodu prawnego, ilustrowanego konkretnymi orzeczeniami sądowymi, że wskazany przez niego przepis prawa jest rozbieżnie interpretowany przez sądy z opisanymi wyżej skutkami, czego skarżący nie uczynił. Nie tylko bowiem nie wskazał, jakie konkretne przepisy budzą poważne wątpliwości lub wywołują rozbieżności w przytoczonym wyżej rozumieniu, ale nie zawarł także we wniosku pogłębionej argumentacji prawnej oraz nie wymienił i nie omówił orzeczeń sądowych świadczących o istnieniu rozbieżności. Należy przy tym przypomnieć, że skarga kasacyjna jako nadzwyczajny środek zaskarżenia 3 prawomocnych orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania co do istoty sprawy, sporządzany przez profesjonalnych pełnomocników procesowych, musi odpowiadać wysokim wymaganiom formalnym, konstrukcyjnym i merytorycznym zarówno w zakresie petitum skargi, jak i jej uzasadnienia. Wobec nie wykazania przez skarżącego przywołanej podstawy kasacyjnej, orzeczono jak w sentencji. jw