IV CSK 323/15

Sygn. akt IV CSK 323/15 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku J. O. i C. P. przy uczestnictwie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Lublinie, H. Z., M. Z. i D. Ż. o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy C. P. od postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II Ca 389/14, 1. odrzuca skargę kasacyjną w zakresie zaskarżenia postanowienia Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II Ns 352/11; 2. w pozostałym zakresie odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, w której wyraźnie zaskarżyli zarówno postanowienie Sądu I, jak i II instancji. W odniesieniu do postanowienia Sądu I instancji skarga jest niedopuszczalna – przysługuje ona bowiem wyłącznie od rozstrzygnięć Sądu II instancji, w dodatku przy spełnieniu przewidzianych prawem przesłanek, zatem podlega odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania powołano się na „zasadność” skargi, co pozwala ją zinterpretować jako odwołanie się do przesłanki oczywistej zasadności skargi. Skarga nie jest jednak oczywiście uzasadniona – argumentacja podniesiona nie dowodzi, aby Sąd meriti w sposób oczywiście nieprawidłowy wyłożył albo zastosował prawo. Jest to nic innego jak uzasadnienie podstawy kasacyjnej. Jednoznacznie należy zatem stwierdzić, że skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.