IV CSK 326/16

Sygn. akt IV CSK 326/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2016 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa M. G. przeciwko C. Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę i ustalenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (….) z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.). Powołanie się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wymaga sformułowania zagadnienia prawnego, a temu wymogowi skarżący nie podołał przedstawiając problem prawny w sposób opisowy, nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.), czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi. Ponadto wymóg, by istotne zagadnienie prawne odwoływało się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu oznacza, że nie może mieć ono charakteru kazuistycznego ale nie oznacza dopuszczalności braku skonkretyzowania istoty problemu. Stopień ogólności przedstawienia problemu związanego z poważnymi wątpliwościami „w zakresie instytucji przyczynienia się 3 poszkodowanego do szkody”, nie pozwala na zakwalifikowanie go jako istotnego zagadnienia prawnego. Pytanie sformułowane natomiast na str. 5 skargi nie nosi cechy istotności w świetle art. 362 k.c., zwłaszcza że stopień przyczynienia badany jest przez sąd in casu, stąd udzielenie odpowiedzi generalnej, zważywszy na wielość stanów faktycznych nie jest możliwe. Istnienie potrzeby wykładni art. 445 § 1 k.c. jako budzącego poważne wątpliwości skarżący upatruje w rozbieżności w interpretacji pojęcia „odpowiednia suma zadośćuczynienia”, co uzasadnia różnymi kwotami zasądzanymi mimo zbliżonego stopienia uszczerbku na zdrowiu i charakteru następstw uszkodzenia ciała. Wskazany we wniosku przepis prawa musi budzić poważne wątpliwości, a zatem nie wątpliwości zwykłe, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy, a wątpliwości kwalifikowane, wynikające z rozbieżnej jego wykładni przez judykaturę i orzecznictwo. Ta rozbieżność musi być ugruntowana, a zatem muszą się wykształcić odmienne stanowiska prawne. Nie stanowi natomiast o rozbieżności wykładni zajęcie przez sądy orzekające różnych stanowisk w sprawach o innych stanach faktycznych, a tylko taki argument zawarła skarżąca w uzasadnieniu wniosku. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, bo wniosek pozwanego o ich zasądzenie nie dotyczy etapu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. jw