IV CSK 333/13

Sygn. akt IV CSK 333/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 listopada 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku D. K. i T. K. przy uczestnictwie M. Ł., M. Ł.-M., W. Ł., D. S., A. X.-B., E. K., R. K., I. K., J. K., B. S., A. K., H. J., E. Y., M. W., B. F., Z. F., K. Ł. oraz Z. W. następcy prawnego C. K. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 listopada 2013 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w L. z dnia 29 maja 2012 r., wydanego w sprawie nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie, wnioskodawcy D. i T. małżonkowie K. uzasadnili wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych oraz istnieniem potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, ujmując te zagadnienia w formie dwóch pytań. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje w wyniku oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c. Powódka, uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, powołała się na dwie przyczyny określone w art. 3989 § 1 k.p.c., lecz żadna z nich nie została wykazana. Na uzasadnienie twierdzenia o wystąpieniu tych przyczyn, skarżąca powołała te same pytania, choć każda z nich ma niezależny charakter, a zatem powinna być wykazana przy pomocy odrębnej i właściwej dla niej argumentacji prawnej. W przypadku powołania się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., poza precyzyjnym wskazaniem konkretnego problemu prawnego, który miał w sprawie wystąpić, oraz powołaniem przepisu bądź przepisów prawa, 3 na tle których problem ten miał się pojawić, konieczne było zaprezentowanie różnych możliwych sposobów rozwiązania tego problemu oraz przedstawienie argumentów prawnych przemawiających na rzecz każdego z nich, wyjaśnienie na czym polegają poważne trudności związane z wyborem danego rozwiązania, przekonanie o „istotności” przedstawionego zagadnienia oraz wykazanie, że ma ono charakter uniwersalny, a zatem, iż jego wyjaśnienie będzie służyło rozstrzyganiu innych podobnych spraw (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 23 grudnia 2008 r., IV CSK 454/08, niepubl.). Nie odpowiada tym wymaganiom wniosek skarżących, ograniczający się do dwóch pytań pozostawionych bez dalszej wymaganej argumentacji prawnej mającej świadczyć o tym, że odpowiedź na nie budzi poważne wątpliwości, a problemy, do których pytania się odnoszą, charakteryzują się istotnością oraz abstrakcyjnym charakterem, a zatem cechami właściwymi dla zagadnień prawnych w przedstawionym rozumieniu. W przypadku powołania się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., a zatem na potrzebę wykładni przepisów prawa, skarżący powinni byli poza dokładnym wskazaniem tych przepisów wyjaśnić na czym polegają poważne wątpliwości związane z ich rozumieniem bądź wykazać, że przepisy te wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151 oraz z dnia 18 czerwca 2003 r., II CZ 50/03, niepubl.). Wymagania te także nie zostały spełnione. Skarżący przede wszystkim nie wskazali żadnego konkretnego przepisu prawa, który wymagałby interpretacji. Ponadto wskazane w skardze orzeczenia nie świadczą o występowaniu rozbieżności na tle kwestii, na które powołali się w uzasadnieniu wniosku, gdyż przytoczone przez nich stanowisko Sądu Najwyższego (postanowienie z dnia 17 grudnia 2010 r., III CZP 108/10, niepubl.) mające świadczyć o takich rozbieżnościach zostało przedstawione bez uwzględnienia kontekstu, na tle którego zostało wyrażone. Z powyższych względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. aw jw