IV CSK 4/21

Sygn. akt IV CSK 4/21 POSTANOWIENIE Dnia 28 czerwca 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie połączonych spraw z powództwa K. S. przeciwko T. S. B. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną oraz z powództwa R. G. przeciwko T. S. B. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 czerwca 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanej T. S. B. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od pozwanej T. S. B. na rzecz powoda K. S. kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje 2 potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Niniejsza sprawa dotyczy powództwa pauliańskiego, wytoczonego przez wierzyciela w związku z rozporządzeniem przez dłużnika istotnym składnikiem jego majątku. Między dokonaniem tego rozporządzenia i datą orzekania przez Sąd drugiej instancji upłynął czas, w którym sytuacja majątkowa powoda uległa (albo mogła ulec) zmianie. Istota problemu prawnego występującego w sprawie koncentrowała się wokół pytania o rozkład ciężaru dowodu w wypadku konieczności wykazania, że stan niewypłacalności dłużnika istniał nie tylko w chwili dokonania rozporządzenia, lecz także że istnieje nadal w chwili orzekania o roszczeniu pauliańskim. Kwestia ta nie została poruszona szerzej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego. Równocześnie jednak nie ulega poważniejszej wątpliwości, że w wypadkach tego rodzaju dochodzi do odwrócenia ciężaru dowodu co do dalszego istnienia stanu wypłacalności. Argumentacja sformułowana w tym zakresie w odpowiedzi na skargę kasacyjną pozostaje w pełni przekonująca. Z tych przyczyn w stanie faktycznym i prawnym sprawy trudno wskazać wyraźne racje przemawiające za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. ke