IV CSK 406/15

Sygn. akt IV CSK 406/15 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa S. W. i D. W. przeciwko M. S. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 grudnia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt I ACa 769/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza na rzecz pozwanej od powodów kwotę 1800,- (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 2 Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 3984 § 2 k.p.c.). Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę. Skarżący powołując się na oczywistą zasadność skargi w świetle wymienionych w skardze przepisów prawa procesowego pomija ustalenie Sądu pierwszej instancji zaaprobowane przez Sąd drugiej instancji o zapłacie przez pozwanych na rzecz powodów zadatku w kwocie 217.500 zł i dalszej kwoty 196.028,71 zł i dokonuje własnej oceny materiału dowodowego w tym zakresie. Pomija również, że sąd drugiej instancji jest związany zarzutami prawa procesowego i nie może rozważać kwestii nimi nie objętych, zaś zgłoszone zarzuty dotyczyły zagadnienia wpisania w akcie zawyżonej ceny i wpływu takiego zdarzenia na ważność umowy, a nie kwestii ustaleń faktycznych co do wysokości kwoty faktycznie zapłaconej. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej może zachodzić wówczas, gdy wskazane naruszenie przepisów prawa procesowego podlega kontroli Sądu Najwyższego i prima facie jest oczywiste. Zawarty w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub oceny dowodów oznacza niedopuszczalność powoływania się przez 3 skarżącego na te błędy postępowania także przez przytoczenie innych zarzutów, niż naruszenie przepisów postępowania w zakresie postępowania dowodowego, ale w istocie uzasadnionych twierdzeniem o wadliwej ocenie materiału dowodowego i dokonaniu błędnych ustaleń faktycznych. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając zgodnie z § 6 pkt 6 w zw. z § 5 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).