IV CSK 430/13

Sygn. akt IV CSK 430/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa J. W. przeciwko P. […] Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I ACa […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. oddala wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 20 lutego 2013 r., wydanego w sprawie o zapłatę, powód J. W. wniósł skargę kasacyjną opartą na obu podstawach przewidzianych w art. 3983 § 1 k.p.c., uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania istnieniem potrzeby wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Okolicznością uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania miała być również jej oczywista zasadność wynikająca z rażącego naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów prawa procesowego i materialnego wskazanych w podstawach kasacyjnych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje w wyniku oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c. Chociaż powód wskazał takie przyczyny, jednak żadnej z nich nie wykazał. Skarżący, uzasadniając wniosek, nieskutecznie powołał się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Wprawdzie powód wymienił kilka orzeczeń Sądu Najwyższego oraz sądów apelacyjnych wydanych na tle wykładni art. 435 § 1 k.c., z których większość dotyczy możliwości kwalifikowania gospodarstwa rolnego jako przedsiębiorstwa lub zakładu wprawianego w ruch za pomocą sił przyrody w rozumieniu tego przepisu, jednak błędnie założył, że Sąd Apelacyjny w sprawie uznał, iż gospodarstwo, w którym doszło do wypadku, nie jest takim 3 przedsiębiorstwem. Chociaż Sąd ten nie wypowiedział się w tej kwestii precyzyjnie, to jednak z jego wywodów jednoznacznie wynika, że przyjął art. 435 § 1 k.c. jako zasadę odpowiedzialności i oddalił powództwo z zupełnie innej przyczyny. W tej sytuacji nie zachodzi potrzeba wykładni tego przepisu. Jeśli chodzi o oczywistą zasadność skargi, wnioskodawca nie uzasadnił twierdzenia o jej wystąpieniu stosowną argumentacją prawną, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego wyroku oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.). Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, skarżący, pomijając całkowicie aspekt „oczywistości” zarzucanego naruszenia prawa, ograniczył się do postawienia określonych zarzutów oraz przedstawienia argumentów dla ich uzasadnienia, co jest niewystarczające dla wykazania oczywistej zasadności skargi, będącej kategorią zasadniczo różną od zasadności jako takiej. Wobec niestwierdzenia przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie został uwzględniony wobec powiązania go wyłącznie z wnioskiem o oddalenie skargi. aw es