IV CSK 440/20

Sygn. akt IV CSK 440/20 POSTANOWIENIE Dnia 17 lutego 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z powództwa M. K. i B. K. przeciwko L. T. o zapłatę, oraz z powództwa wzajemnego L. T. przeciwko M. K. i B. K. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 lutego 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej powodów - pozwanych wzajemnych od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. akt I ACa (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od skarżących solidarnie kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych na rzecz pozwanego (powoda wzajemnego) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE W związku ze skargą kasacyjną powodów M. K. i B. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...) z dnia 28 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 2 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparli na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Przesłanki te nie zostały spełnione. Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a więc zagadnienia, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., sygn. akt II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11). Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. W odniesieniu do tej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołali się na występowanie w niniejszej sprawie zagadnienia prawnego, 3 niemniej jednak nie skonkretyzowali jednoznacznie przepisów prawa, z którymi to zagadnienie miałoby się wiązać, nie sformułowali takiego problemu prawnego, ani nie przedstawili argumentacji, z której miałaby wynikać możliwość odmiennej oceny zagadnienia prawnego. Skarżący, łącząc obydwie przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nawiązali wprawdzie do art. 493 § 1 k.c. w związku z art. 494 § 1 zdanie 2 k.c., a także do art. 207 § 7 k.p.c. w związku z art. 166 k.p.c. w związku z art. 162 k.p.c., przedstawiając jednostronne twierdzenia co do naruszenia wyrażonych w tych przepisach norm prawnych, ale nie sposób stwierdzić, z którymi z tych przepisów miałoby być związane istotne zagadnienie prawne. Rolą Sądu Najwyższego nie jest domyślanie się lub poszukiwanie okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienia SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 38/08 i z dnia 14 grudnia 2004 r., sygn. akt II CZ 142/04, obydwa nie publ.). Tym samym przesłanka ta pozostała niewykazana. Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni (por. m.in. postanowienia SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100, z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Zdaniem skarżących, orzeczenie Sądu Apelacyjnego jest dotknięte naruszeniem norm z art. 493 § 1 k.c. w związku z art. 494 § 1 zdanie 2 k.c., a także art. 207 § 7 k.p.c. w związku z art. 166 k.p.c. w związku z art. 162 k.p.c. W przypadku tej przesłanki skarżący przedstawili już wywód, przy pomocy którego starali się wykazać jej wystąpienie, ale wywód ten nie przekonuje, że doszło w niniejszej sprawie do rażącego naruszenia prawa, skutkującego oczywistym uzasadnieniem skargi w ustalonym stanie faktycznym przez Sąd drugiej instancji. W okolicznościach niniejszej sprawy niedokonanie zwrotu złożonej po upływie zakreślonego terminu odpowiedzi na pozew nie wpływa na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, ponieważ już same dowody zaoferowane przez skarżących 4 nie pozwalają na uznanie ich stanowiska za zasadne. Treść zawartych umów o świadczenie usług prawniczych i wykładnia oświadczeń woli zawartych w tych umowach nie budzi wątpliwości i wyraźnie sprzeczna jest z twierdzeniami skarżących co do charakteru umów w postaci starannego działania, a nie rezultatu, co rzutuje na prawidłowość oceny braku niemożliwości świadczenia i w konsekwencji niedopuszczalność odstąpienia. Skarżący w zakresie zarzutu naruszenia norm z art. 493 § 1 k.c. w związku z art. 494 § 1 zdanie 2 k.c. odwołali się do uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej, należy zatem przypomnieć, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębną konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń (postanowienie SN z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV CSK 613/14, www.sn.pl). Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej merytorycznego rozpoznawania; oba te elementy muszą być przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, a dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ mimo że argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (postanowienie SN z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt I UK 65/14, www.sn.pl, zob. także m. in.: postanowienia SN z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt III PK 6/15, www.sn.pl, z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I PK 262/13, nie publ., z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II UK 274/09, www.sn.pl, z dnia 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I PK 207/07, nie publ., z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt III CSK 160/07, www.sn.pl). Ubocznie, wobec zarzutu dotyczącego art. 233 § 1 k.p.c. przez błędną ocenę dowodów, należy również zauważyć, że ustawodawca wyraźnie uregulował w art. 39813 § 2 k.p.c., iż w postępowaniu kasacyjnym nie jest dopuszczalne powołanie 5 nowych faktów i dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, zaś podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.