IV CSK 441/13

Sygn. akt IV CSK 441/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 stycznia 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku R. G. przy uczestnictwie G. G., I. G., M. G., B. D., K. G., X. Y. i A. S. o stwierdzenie zasiedzenia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 stycznia 2014 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. 2 UZASADNIENIE Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący w skardze powołał się na przesłanki z pkt 1, 2 i 4 art. 3989 § 1 k.p.c., to jest występowanie istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę wykładni przepisów i oczywistą zasadność skargi. Analiza skarżonego postanowienia i treści skargi nie uzasadnia jednak przyjęcia, że przesłanki te w sprawie wystąpiły. Zagadnienie prawne, które skarżący sformułował w skardze, nie ma waloru istotnego. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał na potrzebę manifestowania charakteru władztwa posiadacza, w szczególności w sytuacji, gdy posiadanie zmierza do nabycie przez zasiedzenia udziału we współwłasności, wskazując, że w takiej sytuacji wyłączone jest wręcz działanie domniemania z art. 339 k.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 czerwca 2010 r. III CSK 300/09, nie publ., z dnia 1 kwietnia 2011 r. III CSK 184/10, OSNC-ZD z 2012 r., nr 2, poz. 2 oraz z dnia 15 maja 2013 r. III CSK 263/12 i z dnia 24 maja 2013 r. V CSK 269/12, nie publ.). Jeżeli, zdaniem skarżącego, zachodziła potrzeba wykładni przepisów powinien był on w skardze wskazać te przepisy oraz przytoczyć argumenty przemawiające za tezą o potrzebie ich wykładni, w szczególności powinien był wskazać na rozbieżne orzecznictwo. Tymczasem, w skardze żadne przepisy w ramach tej przesłanki nie zostały wskazane, a lapidarna argumentacja wiąże się z zagadnieniem, którym Sąd Najwyższy zajmował się w wyżej przytoczonych orzeczeniach, zajmując jednolite stanowisko. Nie ma też żadnych podstaw do przyjęcia, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Ta przesłanka występuje wówczas, gdy mamy do czynienia z elementarnymi błędami sądu w zakresie stosowania prawa materialnego czy też 3 procesowego, widocznymi od razu, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych badań lub dociekań. Taka sytuacja w sprawie miejsca nie miała. Reasumując, skarżący nie zdołał wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy. Z tych też przyczyn, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą – zgodnie z art. 39813 §1 k.p.c. – Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw] es