IV CSK 447/14

Sygn. akt IV CSK 447/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa A. Spółki z o.o. w P. przeciwko D. Spółce Akcyjnej w B. o nakazanie zaniechania i usunięcia skutków niedozwolonych działań, złożenie oświadczenia oraz zasądzenie sumy pieniężnej na cel społeczny, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2015 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt I ACa [...], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art.3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powódka A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 lutego 2014 r. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. W ocenie strony powodowej w sprawie występują istotne zagadnienia prawne. Pierwsze zagadnienie, dotyczące ustalenia ryzyka wprowadzenia w błąd przez reklamę na gruncie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, ujęte zostało w formę następujących pytań: a) jak należy rozumieć pojęcie przeciętnego odbiorcy w kontekście ustalenia w konkretnym przypadku zakresu niedozwolonej reklamy; b) jakie kryteria należy stosować ustalając, czy reklama jest kierowana do przedsiębiorców czy konsumentów; c) jakie znaczenie przy ustaleniu ryzyka wprowadzenia w błąd ma kryterium zachowania się klienta zawarte w art. 16 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Drugie zagadnienie związane jest z ustaleniem, ”czy w sytuacji, gdy roszczenie powoda ma kilka alternatywnych podstaw prawnych, z których tylko jedna wymaga przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w celu wykazania jej przesłanek, powód ma obowiązek złożyć zastrzeżenie do protokołu w trybie art. 162 k.p.c. w celu zachowania możliwości podniesienia zarzutu naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 278 k.p.c., polegającego na przyjęciu za prawdziwe okoliczności, których ustalenie wymagało 3 wiadomości specjalnych”. Powodowa spółka wskazała także na istnienie potrzeby wykładni art. 14 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, który wywołuje rozbieżności w orzecznictwie w związku z kwestią winy umyślnej jako przesłanki czynu nieuczciwej konkurencji. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołano się w końcu na przesłankę oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd drugiej instancji nie zastosował w sprawie art. 18a ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, w konsekwencji przyjmując, że ciężar dowodu wykazania nieprawdziwości informacji zawartych w reklamie pozwanego spoczywa na powodzie, a niewykazanie tej okoliczności uzasadnia oddalenie roszczenia powoda. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że jeżeli skarżący, jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić z przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSCN 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.). Przedstawione przez skarżącą zagadnienia nie odpowiadają wskazanym wymaganiom. Zostały one sformułowane w sposób wadliwy jako otwarte pytania wymagające wyjaśnienia (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2014 r., III SK 27/13). Nie można też podzielić twierdzenia skarżącej, że wskazane zagadnienia są istotne we wskazanym wyżej rozumieniu. Przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego były zarówno wykładnia art. 16 ustawy 4 o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2013 r. III CSK 65/13, PCD 2013/292/3 i orzeczenia cytowane w jego uzasadnieniu ) jak i wykładnia art. 162 k.p.c. Orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące interpretacji i stosowania art. 162 k.p.c. jest utrwalone (por. m.in. uchwały: z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 50/08, OSNC 2009, nr 7-8, poz.103; z dnia 27 października 2005 r., III CZP 55/05, OSNC 2006 r., nr 9, poz.144). Wymaga również podkreślenia (z uwagi na regułę związania sądu zarzutami procesowymi), iż powódka nie podniosła w apelacji zarzutu naruszenia przed Sądem pierwszej instancji art. 217 § 2 k.p.c. Jak przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jeżeli skarżący powołuje się na przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jaką jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, powinien wykazać, że wskazany przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości, nie doczekał się wykładni bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć, jak też, że dokonanie wykładni jest niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07; z dnia 8 lipca 2008 r., I CSK 111/08; z dnia 26 kwietnia 2012 r., III SK 43/11, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia tych wymagań. W jego uzasadnieniu skarżąca nie wykazała, że art. 14 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zakresie, jaki został wskazany, wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów. Nie przytoczyła w tym miejscu skargi kasacyjnej żadnych rozbieżnych orzeczeń. Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien w oddzielnym wywodzie prawnym wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, bez potrzeby głębszej analizy oraz, że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w Sądzie drugiej instancji wyrok 5 oczywiście wadliwy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.; z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2012 r., III CSK 121/12, niepubl.; z dnia 4 grudnia 2012 r., I CSK 302/12, niepubl.; z dnia 11 marca 2014 r., III SK 65/11, niepubl.). Skarżąca nie wykazała tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Należy podkreślić, że Sąd drugiej instancji przyjął, iż pozwana wykazała prawdziwość informacji o swym przedsiębiorstwie i produkowanych wyrobach zawartych w prowadzonej kampanii reklamowej. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Sąd Najwyższy o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł jak w pkt 2 sentencji na podstawie art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i 398 21 k.p.c. oraz § 6 pkt 5, § 12 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.