IV CSK 447/18

Sygn. akt IV CSK 447/18 POSTANOWIENIE Dnia 11 kwietnia 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z powództwa M. S. i H. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 kwietnia 2019 r., na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I ACa […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od powodów na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Powodowie M. S. i H. S. oparli skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 kwietnia 2018 r. oddalającego ich apelację od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 lutego 2017 r., którym oddalone zostało ich powództwo o zobowiązanie Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w W. do złożenia oświadczenia woli, na podstawie naruszenia art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 13 ust. 3 w zw. z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 5 k.c. Skarżący wnieśli o przyjęcie skargi do rozpoznania z uwagi „na potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów - art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zakresie sformułowania „wykorzystywania na cele dotychczasowe” w zestawieniu z położeniem nieruchomości pozostałej po wywłaszczeniu w strefie ochronnej” oraz „na fakt, iż niniejsza skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a to z uwagi na fakt, że decyzją sądów powodowie de facto zostali pozbawieni prawa do realizacji swoich praw własnościowych, gdyż decyzja w przedmiocie wywłaszczenia spowodowała faktycznie, iż własność i uprawnienia właścicielskie, o których mowa w art. 140 k.c. stały się czysto iluzoryczne”. Zdaniem powodów, „przy wydaniu orzeczenia doszło do rażącego naruszenia przepisów ustawy zasadniczej, a także art. 5 k.c.” W odpowiedzi na skargę pozwany Skarb Państwa - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w W. zastępowany przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli wystąpi co najmniej jedna z określonych w tym przepisie przyczyn, co powinno zostać wykazane i należycie uzasadnione przez stronę składającą wniosek (art. 3984 § 2 k.p.c.). 3 Skuteczne powołanie się na przyczynę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., a zatem na potrzebę dokonania wykładni przepisów prawa, wymaga poza ich wskazaniem wyjaśnienia w drodze stosownej argumentacji prawnej, na czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne dotyczące tych przepisów oraz przekonującej o tym, że nie doczekały się one dotychczas wykładni ewentualnie, że na ich tle w judykaturze ujawniły się istotne rozbieżności, które należy wykazać przez przytoczenie konkretnych orzeczeń zapadłych w podobnych stanach faktycznych i prawnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016, nr 2, poz. 29). Skarżący powołali się wprawdzie na potrzebę wykładni wskazanego przez nich przepisu prawa, który - jak twierdzili - miał wywoływać rozbieżności w orzecznictwie sądów, jednak nie wykazali takiej potrzeby i nie przytoczyli rozbieżnych orzeczeń. Wykładnia powołanego przepisu została już w orzecznictwie Sądu Najwyższego dokonana i nie wywołuje rozbieżności (por. np. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2013 r., III CZP 35/13, OSNC 2014 r., nr 3 poz. 27 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2015 r., IV CSK 702/14, niepubl.). Ponadto, uzasadnienie tej przyczyny przyjęcia skargi powodów do rozpoznania sprowadza się do argumentacji odpowiadającej w istocie uzasadnieniu podstaw kasacyjnych i zostało osadzone w konkretnych okolicznościach faktycznych. Co więcej, wywody skarżących opierają się na ich własnej wersji stanu faktycznego. Powodowie nieskutecznie też powołali się na przyczynę przyjęcia skargi do rozpoznania określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., a zatem na oczywistą zasadność skargi. Przekonanie o wystąpieniu tej przyczyny wymaga przedstawienia stosownej argumentacji prawnej, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.). Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, skarżący takiej wymaganej argumentacji nie przedstawili. Powodowie pominęli aspekt „oczywistości” zarzucanych naruszeń prawa, mogącej ewentualnie prowadzić do 4 stwierdzenia oczywistej zasadności skargi. Uzasadnienie ich wniosku sprowadza się do powtórzenia części zarzutów kasacyjnych i przedstawienia krótkiej argumentacji na ich uzasadnienie. Ponadto skarżący, stawiając zarzuty naruszenia określonych przepisów (np. art. 5 k.c.) nie wyjaśnili, w jaki sposób przepisy te mogłyby wpłynąć na uwzględnienie ich powództwa. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania ze skargi rozstrzygnięto stosownie do art. 98 § 1 i 3, art. 99 i art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2016 r. poz. 2261 ze zm.). aj