IV CSK 466/16

Sygn. akt IV CSK 466/16 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2017 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku E. Spółki Akcyjnej w G. przy uczestnictwie S. B. o stwierdzenie zasiedzenia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 lutego 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt VIII Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2) zasądza na rzecz wnioskodawcy od uczestnika postępowania kwotę 240,- (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2 UZASADNIENIE Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.). Przedstawione zagadnienia nie są zagadnieniami prawnymi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.. Skarżący nie wykazał bowiem, że mają one poważny, uniwersalny i istotny charakter, wywołują zasadnicze kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne i nie zostały dotychczas rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy, a ich rozstrzygnięcie jest konieczne zarówno dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, jak i przyczyni się do rozwoju judykatury. W kwestiach dopuszczalności doliczania okresu posiadania służebności przez przedsiębiorstwo państwowe wykonywanego na rzecz Skarbu Państwa do okresu posiadania niezbędnego do zasiedzenia 3 służebności Sąd Najwyższy wypowiadał się już wielokrotnie, przyjmując dopuszczalność takiego doliczenia (m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 18/13, OSNC 2013 r., nr 12, poz. 139, Biul. SN 2013 r., nr 5, poz. 5, wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r., IV CSK 291/09 i z dnia 21 maja 2015 r., IV CSK 514/14, nie publ., postanowienie z dnia 14 października 2015 r., V CSK 5/15, nie publ.). Problem, czy okoliczności wskazane w art. 247 k.c. i 285 § 1 k.c. wyłączają bieg zasiedzenia służebności przesyłu prowadzący skarżącego do konkluzji, że w razie zmiany osoby właściciela nieruchomości następuje przerwa biegu zasiedzenia, już prima facie nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym i można go potraktować jedynie jako subiektywny pogląd skarżącego nie nadający zagadnieniu cechy istotności, zwłaszcza że wskazany przez niego wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2009 r., II CSK 594/08 dotyczy innych problemów prawnych, wyrażony w nim pogląd dotyczy dobrej wiary i nie stanowi oparcia dla stanowiska skarżącego. Łączne uzasadnienie wniosku w zakresie obu przesłanek nie zawiera żadnych argumentów, które wskazywałyby na potrzebę wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. 13 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c., 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 5 pkt 3, § 10 ust. 4 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015, poz. 1804). jw l.n