IV CSK 469/20

Sygn. akt IV CSK 469/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2021 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marcin Krajewski w sprawie z powództwa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. przeciwko B. P. i M. P. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2021 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 7 listopada 2019 r. Sąd Apelacyjny w […]. m.in. oddalił apelację pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w G. z 15 czerwca 2018 r., którym utrzymano w mocy wydany przez ten Sąd przeciwko pozwanym nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym. Pozwani wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powołując się na istnienie zagadnień prawnych dotyczących oceny tego, czy i w jakim zakresie 2 Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. jest władna ustalać szczegółowe cele, na które przeznaczane są środki pomocowe, ponad cele ustanowione w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1257/1999 oraz czy zasada swobody umów określona w art. 3531 k.p.c. ulega ograniczeniu przy interpretacji umów o dofinansowanie opartych o przepisy ww. rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie od pozwanych solidarnie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Skarga kasacyjna stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym, wyrażającym się w szczególności w konieczności zapewnienia jednolitej wykładni i jednolitego stosowania prawa. Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest wyłącznie problem o charakterze prawnym, a nie faktycznym lub wynikającym ze stwierdzonych przez skarżącego uchybień Sądu. Jego rozstrzygnięcie powinno stwarzać przy tym realne i poważne trudności, a także mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia innych spraw. Skarżący winien jest w tym przypadku przedstawić pogłębioną argumentację prawną, bowiem zagadnienie prawne musi mieć charakter ściśle jurydyczny, powstały na tle konkretnego przepisu prawa. Nie może ono odnosić się do subiektywnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (zob. postanowienia SN z 16 maja 2018 r., II CSK 15/18; z 24 kwietnia 2018 r., IV CSK 552/17; z 19 kwietnia 2018 r., I CSK 709/17; z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 733/17). 3 Formułując przedstawione na wstępie zagadnienia prawne skarżący nie wykazali istnienia okoliczności, które wskazywałyby na potrzebę rozstrzygania poważnych wątpliwości w stosowaniu lub wykładni prawa. Odczytanie rzeczywistych intencji skarżących uniemożliwiał dodatkowo brak stosownego wywodu prawnego, który przekonywałby o tym, że wskazane przez nich kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W szczególności pozwani abstrahują od faktu, że stosownie do art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z 17 maja 1999 r. jednym z celów wsparcia inwestycji w gospodarstwach rolnych jest poprawa warunków utrzymania zwierząt. Odpowiada on celowi łączącej strony umowy, wobec czego trudno mówić w niniejszej sprawie o jakichkolwiek szczegółowych celach, które miałby jednostronnie określać powód, a które wykraczałyby ponad cele wskazane w wymienionym rozporządzeniu. Nie można również uznać, aby w sprawie występowały wątpliwości w interpretacji prawa, w tym dotyczące zakresu zastosowania zasady swobody zawierania umów. Drugie z powołanych pytań jest przy tym zbyt ogólne, aby możliwe było precyzyjne zakreślenie w jego ramach konkretnego problemu prawnego, który wymagałby rozstrzygnięcia. Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. Kwota zwrotu kosztów jest równa wynagrodzeniu radcy prawnego w wysokości wynikającej z § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Od kosztów postępowania nie zasądzono żądanych odsetek, gdyż zgodnie z art. 9 ust. 6 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw, art. 98 § 11 k.p.c., przewidujący możliwość żądania takich odsetek, stosuje się w postępowaniach wszczętych po dniu wejścia w życie wskazanej ustawy, tj. po 7 listopada 2019 r. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zaś wszczęte wniesieniem powództwa w dniu 5 września 2016 r. 4 jw